(၁)
မကြာခင်ကုန်တော့မယ့်
ကော်ဖီခွက်ထဲက မျှော်လင့်ချက်တွေပါပဲ
ဒီလိုနဲ့ ပြန်လှည့်မလာတော့မယ့် လတစ်လ ကုန်ဆုံးခါနီးပြီ
အရည်ပျော်လုနီးပါး ပူလောင်မှုတွေက
ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ချွတ်ထားရလေရဲ့
အချိန်တန်တာတောင် မရွာသေးတဲ့မိုး
တမျိုးပြီး တမျိုး ရိုးအီသွားသော ပြက္ခဒိန်များပါပဲ

(၂)
ကိုယ့်အိပ်မက်နဲ့ ကိုယ် မက်နေရတာတောင်..
သူများမက်ဖို့  အိပ်မက်ပေးနေတဲ့ကောင်..
ဓားသွားတစ်ခုရဲ့ နှင်းဆီပုံပြင်အဆုံးသတ်မှာ
မစိုက်ထိုးခင်ကတည်းက ဒဏ်ရာရှိနှင့် နေခဲ့ပြီ
ငါဘာလုပ်ရမှာတဲ့လဲ လောင်ကျွမ်းရခက်နေတယ်
ငါ့မှာ လောင်စာ ခမ်းခြောက်နေလေရဲ့…

(၃)
အကန့်သတ်မဲ့ မြစ်တစ်စင်း၏ ကွေးကောက်ခြင်းမှာ
သစ္စာတရားတွေ ရှာဖွေနေခဲ့မိတာလား..
အပြာရောင်သက်သက် အထီးကျန်တဲ့ညတွေ
ငါထပ်မလိုချင်တော့ဘူး…
ငါရေးခဲ့တဲ့ ရာဇဝင်မှာ
ကျိန်စာတွေ ထည့်မိရက်သား ဖြစ်နေခဲ့တယ်..
အချိန်ဘယ်လောက်ထိ ကြာအောင်
အဲ့ဒိကြယ်တွေက ပျောက်နေအုံးမှာတဲ့လဲ..

(၄)
ငါ့ရဲ့ ရိုးပြတ်ထဲမှာ ပန်းတွေပွင့်ဖို့
ဖန်ဆင်းပေးခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးရေ..
ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခေါက်သိမ်းပြီး..
ပွဲပြီးမီးသေ ခဲ့တဲ့နေ့က စပြီး… လွမ်းတယ်။

မင်းယွန်း

ဘယ်
လို
အ
ချိန်
တွေ
က
ငါ့
ကို
စျာ
ပ
န
လာ
လုပ်
သွား
ပါ
လိမ့်

နံပါတ်လွဲသွားပြီဖြစ်တဲ့ ခဏခဏ ဖတ်ဖြစ်နေတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိတယ်။ သူ့မှာ အရောင်အသွေးမရှိဘူး။ ဘာသာစကားလဲ မရှိဘူး။ ယဉ်ကျေးမှု ခွက်စုတ်လေးထဲက ဟန်ကိုယ့်နေတဲ့ ငါတို့သီချင်း။ မျက်မှန် တပ်ဖို့ မလိုသေးဘူး။ မတော်တဆ ဟာသတွေ လက်ဝဲရစ် ပြန်ပြောင်း ကြရအုံးမယ်။ ‘တစ်ခုခုတော့ ကြားနေရမှာပဲ’ တစ္ဆေတီးဝိုင်းထဲက ရှည်မျောမျော ဘုံအတ္တတွေက ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခုဖြစ်လို့− ဘယ်အရာမှ မမြဲဘူးလို့ အနဲကြီး ဂေါတမ က ပြောဖူးတယ်။ ဗဟိုဖွဲ့စည်းမှု တံတိုင်းတွေ ပြိုကျဖို့ နှောင်ကြိုးမဲ့ စာသင်ခန်းတွေထဲက တော်လှန်ရေး တွေဟာ ရေဒီယို သတ္တုကြွသလို ကြွလာ ကြအုံးမှာပဲ။ ဘယ်ဟာမှ အမှန်မဟုတ်သလို ဘယ်ဟာမှ အမှားမဟုတ်တဲ့အတွက် ငါတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုဟာ နှစ်ပရိစ္ဆေဒ အကြာမှာ ဘာဖွင့်ဆိုချက်မှ မရှိတော့တဲ့ သင်္ကေတ တစ်ရပ် ဖြစ်ချင်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့ အထိ ချောင်ထိုးခံထားရတဲ့ ဂလိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်း အမှိုက်သရိုက်တွေက မိုက်ရိုင်းထွားကျိုင်းဖို့ ဗီတာမင်တွေ ဖြစ်လာကြတယ်။ ‘တစ်နေ့တစ်နေ့ ဖတ်နေရတာ အဲ့ဒိလစ်လျူ ရှုခံ ဒိုင်ခွက်တွေပဲ’ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်မမြင်တဲ့ စပေ့ပျောက်နေတဲ့ နှစ်ကာလက ပြောတယ်။ သူ့မေလင် ဝါဒတွေ မိုးမွှန်အောင် ပြောပြီး သီအိုရီမှိုင်းတိုက်ထားတဲ့ မီးပုံးပျံ အရွဲကြီး တစ်ခု သက်သက် ပဲတဲ့။ ငါတို့က အဲ့ဒိ သေချင်းဆိုးကြီးတွေနဲ့ အတူ ကြီးပြင်းလာကြရတယ်။ ‘နားနားပြီး ပြောကွာ’ ။ ဒါဆိုရင်.. ဘယ်လို အချိန်တွေက ငါ့ကို စျာပန လာလုပ်သွားပါလိမ့် ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ထပ်မမေးတော့ဘူး။ ဆိုတော့… နေတွေပူတယ်။ မီးတစ်နေကုန်ပြတ်တယ်။ အင်တာနက် လိုင်းကျတယ်။ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် sign out ထွက်တယ်။ သေတယ်။ ဒါပဲ…။