အခန္း(၆)

လြန္စြာၾကီးမားေသာ ဂိုေဒါင္ေဟာင္းၾကီး တလံုးထဲ၀ယ္ ခပ္မွိန္မွိန္ မီးေခ်ာင္းေအာက္ရွိ ကုတင္ေလးေပၚတြင္ လူအမ်ား စုေ၀းကာ ဖဲရိုက္ေနၾကေလ၏။ မည္မွ်၀ိုင္းေကာင္းေနသည္ မသိ ၎တို႔သည္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနဟန္ရွိ၏။ အျပင္ဘက္တြင္ကား မိုးမ်ား သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေနသျဖင့္ ထိုဂိုေဒါင္ၾကီး၏ ေခါင္မိုး တခုလံုးသည္ ပြက္ေလာညံေနေလေတာ့သည္။

“ကဲကဲ.. အကုန္ဖမ္းတယ္ကြာ…ဒိုင္ ၈ရွိတယ္.. သံုးခ်ပ္အိမ္ေတြ အကုန္ခ်…”

ဒိုင္ႏွင့္ အနီးဆံုးတြင္ ထုိင္ေနေသာ ကိုးပြင့္ေသာ အိမ္မွလြဲ၍ က်န္သူမ်ားသည္ ရႈံ႕မဲ့စြာျဖင့္ ဖဲခ်ပ္မ်ားကို ၎တို႔ေရွ႕သို႔ ပစ္ခ်လိုက္ၾကသည္။

“ေအာင္မယ္.. ေအေဘးေတြ.. မင္းတို႔စားကလွည့္တုန္းကေတာ့.. ျပံံဳးလို႔. ေပးရမယ့္ အလွည့္က်ေတာ့ မ်က္ႏွာေတြက ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးနဲ႕… ငါထျပီး..နားရင္းတီးလိုက္ရ…”

ဒိုင္ကိုင္ေသာသူက အားလံုး၏ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဟန္ရွိကာ ထိုးသားမ်ားကို မာန္မဲေန၏။

“ဂ်ိဳင္း…”
“ဟဲ့…ပလုပ္တုပ္”
ရုတ္တရက္ဆိုသလို ဂိုေဒါင္တံခါးၾကီးသည္ ပြင့္အံလာ၏။ တံခါးတြင္ေတာ့ အျပင္ဘက္က လွ်ပ္ပန္းမ်ားေၾကာင့္ ကုဒ္အက်ီရွည္ႏွင့္ လူတစ္ေယာက္အား ေတြ႕ေသာ္လည္း မည္သူမည္၀ါဆိုသည္ကို မသဲကြဲေပ။ ဖဲ၀ိုင္းမွ လူတစုသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ခါးၾကားမွ ေလဆာ ေသနတ္ မ်ားျဖင့္ ထိုသူအား ၀ိုင္း၀န္းခ်ိန္ထားလိုက္ၾကေလသည္။
ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူက…
“ေဟ့ေကာင္ ရပ္လိုက္စမ္း… မင္းေရွ႕မတိုးခင္ …မင္းဘယ္သူလဲအရင္ေျပာ.. မဟုတ္လို႔ကေတာ့.. ေနာက္လွမ္းမယ့္ ေျခတလွမ္းဟာ မင္းရဲ႕ ေသရြာကို သြားမယ့္ ေျခလွမ္းျဖစ္သြားမယ္…”

သို႔ေသာ္ ကုဒ္အက်ၤ ီရွည္ႏွင့္လူက ဘာကိုမွ ဂရုမူပံု မေပၚပဲ ဂိုေဒါင္ထဲသို႔သာ အထုပ္တထုပ္ ထမ္းကာ ၀င္လာ၏။ လြန္စြာမွ ရဲတင္းလြန္းလွေသာ ထိုသူ၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ ေသနတ္ႏွင့္ ခ်ိန္ထားေသာ လူတစုသည္ မပစ္ေသးပဲ အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ တံခါးအနီးတြင္ရွိေသာ ေျခတံရွည္ စားပြဲေပၚသို႔ အထုပ္ကို တင္လိုက္ျပီး ဦးထုပ္ခၽြတ္လိုက္ရာ…

“ဟာ..ကီး..ကီးစိန္ပါလား..ခင္ဗ်ား..ကီးစိန္မွတ္လား…”

ကီးစိန္က ဘာမွျပန္မေျဖေသးဘဲ ခံုေပၚက အထုပ္ကို ေျဖခ်လိုက္သည္။ ထိုအထုပ္ထဲတြင္ အသက္ ၆ႏွစ္ခန္႔သာ ရွိေသးေသာ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္အား ေတြ႕ရေလသည္။ ကုဒ္အက်ီ အိတ္ထဲရွိ စီးကရက္ဘူးကို ထုတ္ျပီး စီးကရက္တလိပ္ မီးညွိလိုက္ျပီးမွ…
“ဟုတ္တယ္ က်ဳပ္ကီးစိန္ပဲ.. ဒီငတိေလးကို ခင္ဗ်ားတို႔ ဆီမွာ ခဏထားခဲ့မယ္…”

နာမည္ၾကီး လူဆိုးၾကီး ကီးစိန္ကို အရွင္လတ္လတ္ၾကီး ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္လဲ ေယာင္နနျဖစ္ေန၏။

“အင္း..အဲ…ဟို..”
“ဘာလဲ.. လက္မခံခ်င္ဘူးလား…မင္းတို႔ကို ငါ အလကား မခိုင္းပါဘူး.. ေရာ့ယူထား..”
ကီးစိန္က လူစု၏ ေရွ႕သို႔တိုးလာျပီး ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူ၏ လက္ထဲသို႔ အထုပ္ေလး တထုပ္ ေပးလိုက္သည္။

ကီးစိန္ေပးေသာ အထုပ္ကို လွမ္းယူျပီး ေျဖလိုက္ရာ အထဲတြင္ အေရာင္ တလက္လက္ ထေနေသာ ဒဂၤါးျပားမ်ားကို ေတြ႕ရ၏။

“အဲ… ဒီကေလးက ဒီေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးရွိလား..ဒီငတိေလးက ဘယ္သူမို႔လို႔လဲ..”

“မေမးနဲ႕.. ေကာင္းေကာင္းသာ ေစာင့္ေရွာက္ထား.. ေနာက္၂ရက္ေနရင္ ငါျပန္လာေခၚမယ္.. တခုခု လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရင္ေတာ့…ဟင္းဟင္း.. အကုန္ နားကားျပီသာမွတ္…”

“ခင္ညာ..ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့..”

သို႔ႏွင့္ ကီးစိန္သည္ ဂိုေဒါင္ တံခါး၀ဆီမွ သည္းထန္ေနေသာ မိုးေပါက္မ်ား အတြင္း ၀င္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။

“ျဗဲ..”
လူဆိုး တေယာက္က ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ထေအာ္ငိုေလ၏။

“ေဟ့ေကာင္ တာတီး. ဘာျဖစ္တာလဲဟ”

“အီးဟီးဟီး. ကီးစိန္ရဲ႕ ဒဂၤါးေတြကို ျမင္ေတာ့ ဆံုးသြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ရည္းစားကို ၀ယ္ေကၽြးဖူးတဲ့ ေခ်ာကလက္ျပားေလးေတြကို သြားသတိရလို႔ပါ.. ဆရာရယ္..ျဗဲ..”

“အာ ..ငါလေခြး.. ကီးစိန္လာလို႔ လန္႔ေနရတဲ့အထဲ.. အလန္႔ထညက္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့ေကာင္ ကိုင္းဟာ..”
“ဖုံး…”

ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူက ေသာက္ညင္ကပ္ကပ္ျဖင့္ ေဆာင့္ကန္လိုက္ရာ တာတီးဆိုသူသည္ ကုတင္ေအာက္သို႔ ေခါင္းႏွင့္ ျပဳတ္က်သြားေလေတာ့သည္။

အခန္း (၇)

ေျမ၀ါကုန္း…။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ရွိသြားေတာ့ ေရႊမန္းရံုႏွင့္ မ်က္ေစာင္းထုိးနားတြင္ မ်ားျပားလွေသာ လူအုပ္ၾကီးႏွင့္ ရဲယာဥ္ပ်ံမ်ားကို ေတြ႕ရ၏။ သတင္းဌာနမ်ားကလဲ ကင္မရာမ်ား ပလူပ်ံေနေအာင္ ရိုက္ကူးေန၏။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေၾကာင္မ်ိဳးသည္ လူအုပ္ၾကီးကို တိုးေ၀ွ႕သြားေတာ့ လံုျခံဳေရး စည္းမ်ား တားထားသည္ကို ေတြ႕ရျပီး ရဲမ်ား ေစာင့္ၾကပ္ေနၾက၏။

“ဒီေနရာက ေက်ာ္ျပီး ၀င္လို႔မရပါဘူး..”

ရဲသား တေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕တိုးမည္ အျပဳတြင္ လာေရာက္ တားျမစ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က 11G ဖုန္းထဲမွ အရာရွိ e card ကို ျပလိုက္သည္။

“ေလးစားပါတယ္.. ၀င္လို႔ရပါျပီ.. ဆရာ”

“ဒါနဲ႕ က်ဳပ္မိတ္ေဆြ ဘလာေဂါက္ကို ေတြ႕မိေသးလားဗ်..”

“ဟုတ္.. ေတြ႕ပါတယ္.. ဟိုဘက္မွာ ရပ္ထားတဲ့ ယာဥ္ပ်ံေပၚမွာပါ..”
ဘာေတြမ်ား ျဖစ္လို႔ လူေတြ ဒီေလာက္ မိုးရြာထဲမွာ အံုခဲျပီး ၾကည့္ေနၾကပါလိမ့္။

သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ရဲသား ညႊန္ျပေသာ ယာဥ္ပ်ံဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားၾက၏။ ၎ယာဥ္ပ်ံဆီသို႔ ေရာက္လွ်င္ ယာဥ္ပ်ံေပၚ၌ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ အလြန္အလုပ္မ်ားလွ်က္ရွိမည္ ထင္ေသာ မိတ္ေဆြၾကီး ဘလာေဂါက္သည္ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်ေနသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။

“ေဟ့လူ…ဒီမွာ ..ဘာလို႔အိပ္ေနတာတုန္း..”

အံမယ္ ကိုယ့္လူကို ႏိႈးလိုက္ေတာ့ ၀ီစကီ အနံ႔ခပ္လြင္လြင္ကို ရလိုက္၏။

“အင္း..အဲ.. ေအာ္.. တုိလီတို႔ေရာက္လာျပီကိုး.. က်ဳပ္လဲ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေစာင့္ရင္း..မိုးကလဲရြာ… ရာသီဥတုကလဲ.. ကိုယ့္ဘက္ပါနဲ႕ … အဟတ္.. ႏွပ္ေနတာေလ..”

“ဟဲဟဲ..ျဖစ္ရမယ္.. ဒါနဲ႕…ဒီမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနတာတုန္းဗ်..”

“ဒီလိုလီလီေရ.. ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို ၾကားျဖတ္ ေႏွာင့္ယွက္ခံရတယ္ ထင္တယ္.. ႏွာေခါင္းေတြ၊ နားရြက္ေတြ…၊ ေျခေထာက္ေတြ သက္သက္ ၾကားျဖတ္ ဒီနားက ဆက္သြယ္ေရး ၀ိုင္ယာက ေန ေရွာ့ခ္ျဖစ္ျပီး ျပဳတ္က်လာတာ..”

“ဟင္ဟုတ္လား…ဒါမ်ိဳးျဖစ္ခဲပါတယ္.. ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ… အထိအခိုက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားလား.. လမ္းေၾကာင္း ဘယ္ႏွခု ထိသြားတယ္တဲ့လဲဗ်..”

“မ်ားေတာ့ မ်ားမယ္… အခုထိေတာ့ cyber security ေတြက လိုက္လံစံုစမ္း ေနတုန္းပဲ..လီလီရ.. အြန္လိုင္း ခရီးသြားေနတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ သတိ၀ီရိယနဲ႕ သြားဖို႔ တပ္လွန္ထားတာပဲ..”

ေၾကာင္မ်ိဳးက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ျငိမ့္ရင္း…
“ခႏၶာေဗဒ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေရး ဌာနကေတာ့ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမွာပဲ.. အဂၤါေတြ မွားမတပ္မိဖို႔ ေတာ္ေတာ္ စီစစ္ရမယ္…”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စကားေျပာေနစဥ္ အတြင္း ေနာက္ထပ္ ခရီးသြားသူ တေယာက္ လမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းျပီး ေရာက္လာပံုရ၏။ ဒီတခါ ေရာက္လာသူမွာ လူတကိုယ္လံုး ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ အမ်ိဳးသမီး တဦးျဖစ္ျပီး ည၀တ္ ဂါ၀န္ ဖားယားၾကီးႏွင့္ ျဖစ္သည္။

“ဟိုက္.ဒါ က်ဳပ္တို႔ ဘ႑ာေရးမွဴးၾကီး ေဒၚပိန္ဂိုးလ္မွတ္လား..”

ေဒၚပိန္ဂိုးလ္မွာ သူလံုး၀ မထင္မွတ္ထားေသာ ေနရာကို ေရာက္လာသည့္အျပင္ လူမ်ားအံုေနျပီး သတင္းသမားမ်ား အလယ္တြင္ ေရာက္ရွိသြားရာ ေတာင္ေျပးရမလို ေျမာက္ေျပးရမလို ေၾကာင္ အမ္းအမ္း ျဖစ္ေနရွာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပိန္ဂိုးလ္ကို လူအုပ္ၾကားထဲမွ ယာဥ္ပ်ံဆီသို႔ ေခၚလာခဲ့ရသည္။

“ဟဲ့..ဟဲ့..လုပ္ၾကပါအံုးဟဲ့.. ဘာေတြျဖစ္ကုန္ တာတုန္း…နားေတာင္ မလည္ေတာ့ဘူး.. ငါက ပန္ပန္တို႔ အိမ္ ကိုးရီးယားကား သြားၾကည့္မလို႔..သြားတာ.. ဘယ္ႏွယ္ ျဖစ္လို႔ ဒီေနရာ ေရာက္ လာတာတုန္း.. အိအိ ငါ့ရဲ႕ မိုးပ်ံပူေဖာင္း အ၀တ္အစားၾကီးနဲ႕ မလွမပ သတင္းစာေတြမွာ ပါေတာ့မွာပဲ..”

အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ရွင္းျပျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ ဘ႑ာေရးမွဴး ပိန္ဂိုးလ္အား ယာဥ္ပ်ံထဲရွိ ၀ိုင္ယာလက္စ္ လမ္းေၾကာင္းျဖင့္ ပန္ပန္တို႔ အိမ္ကို ပို႔လႊတ္လိုက္ၾကေလသည္။

“မင္းကို မစၥတာ ညက္လီဆင္းက တာ၀န္ေပးထားတယ္ မွတ္လား၊ ဒီကိစၥ မင္းဘယ္လို ထင္လဲ..”
မိတ္ေဆြၾကီး ဘလာေဂါက္က ေမးေစ့ကို ပြတ္ရင္း ေတြးေတြးဆဆႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလိုက္သည္။

“ဘယ္လို ထင္လဲဆိုေတာ့ ေႏွာင့္ယွက္ခံရတဲ့ နည္းနာနိႆယ ေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္ဗ်..။ ဒါဟာ သမာရိုးက် ခရီးသြားကုမၸဏီရဲ႕ နည္းပညာ အမွားလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ၾကားျဖတ္မွာ တေယာက္ေယာက္ ၀င္ေႏွာက္သြားတာလား ဆိုတာ သိမွ ဆံုးျဖတ္လို႔ရမယ္.ဗ်..”

“အင္း.. ဒါဆို.. အကယ္၍ ဒုတိယ အခ်က္ ျဖစ္မယ္ ဆိုရင္ေကာ..”

“ဒုတိယ အခ်က္ဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တာ ကီးစိန္ပဲရွိမယ္..၊ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ဘေလာ့ကာ ႏိုင္ငံထဲက လူေတြရဲ႕ လက္စလက္နက ဒါမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး..၊ သူတို႔က ပိုက္ဆံအတြက္လုပ္တာ၊ ကီးစိန္က်ေတာ့ ပိုက္ဆံ အတြက္တင္ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ သူက ၀င္ရိုးစြန္းမိစၦာ ဘေလာ့ႏိုင္ငံေတြနဲ႕လဲ အဆက္အသြယ္ရွိေတာ့ ဒါ တမင္သက္သက္ အၾကမ္းဖက္လုပ္တာပဲ..”

“အင္း ..ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ”

“ဒါျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကီးစိန္ရွိတဲ့ ေနရာကို ေထာက္လွမ္းရေအာင္..ျပီးရင္ တည္ခ်က္တခုနဲ႕ ေထာင္ဖမ္းမယ္ဗ်..”
ေၾကာင္မ်ိဳးက စံုေထာက္ပီပီ ကီးစိန္ကို အမိဖမ္းရန္ သူ႔အၾကံကို ေျပာ၏။

“အင္း ..ေကာင္းတယ္ဗ်…ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သက္ေသ မရွိေသးေတာ့ ဖမ္းဖို႔ မလြယ္ေသးဘူးဗ်.. တျခား ျပႆနာေတြ မျဖစ္မွီေတာ့ ကီးစိန္ရွိတဲ့ ေနရာကို ေထာက္လွမ္းဖို႔ လိုလိမ့္မယ္..”

“အင္း..အကူအညီလိုရင္ေျပာေလ…အဲ.. အားလံုးကို အားနာတယ္..အဟီး ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမေပါ့.. အခုပဲ မက္စိပို႔တယ္ … ထမင္းစားဖို႔ ေစာင့္ေနတယ္တဲ့.. အခုလာမစားရင္ သြန္ပစ္လိုက္မယ္တဲ့… ဟီး..အခ်ိန္လဲ လင့္ေနျပီဆိုေတာ့…”

မစၥတာေဂါက္က မက္စိ၀င္လာေသာ သူ႔ဖုန္းကို ၾကည့္ရင္း အားတံု႔အားနာႏွင့္ ေျပာ၏။

“ဟဲဟဲ.. သေဘာေပါက္ပါတယ္ဗ်ာ.. ကဲကဲ..ေနာက္မွ ေတြ႕တာေပါ့.. ဆီးယူဘိုင့္ဘိုင္ဗ်ာ”

မိတ္ေဆြၾကီး ဘလာေဂါက္အား ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ ထိုေနရာမွ ျပန္လည္ ထြက္ခြာ လာခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။