ရန္ကုန္ေဆာင္း
ျပတင္းေပါက္ ေဘာင္ေတြ ၾကားထဲက..
တိုးခတ္လာတဲ့ ေလေအးေတြက..
အခန္းျပင္တခုလံုးကို စိမ့္ေနေစတယ္…
ႏွင္းခိုးေတြ ေပက်ံေနတဲ့..
မွန္တံခါးခ်ပ္ေတြကို ေက်ာ္လြန္ဖို႔..
စိတ္ကူးေတြက တြန္႔ဆုတ္ေနၾကတယ္…။
မ်က္ႏွာက်က္ မီးေခ်ာင္းေပၚက
အလင္းေဖြးေတြက ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတဲ့ ကိုယ္ေပၚ
(အလိုက္ကန္းဆိုးမဲ့စြာ)
သြန္းေလာင္းေနၾကတယ္..။
၀န္းက်င္တခုလံုး လံုျခံဳေအာင္ ေကြးေနခ်ိန္မွာ…
ကိုယ္ကေတာ့ လက္ဖ်ားေအးေလးေတြနဲ႔..
ခ်စ္သူဓာတ္ပံုကို ထုတ္ထုတ္ ၾကည့္တာ..
အၾကိမ္ေပါင္း ၆၀၀ မကေတာ့ဘူး..။
၀ရံတာဘက္ထြက္ျပီး… လရိပ္ခိုေနလိုက္ရဲ႕….
သစ္ပင္ရဲ႕ လက္တံဖားေတြ ေပၚက…
က်တဲ့ ႏွင္းစက္ေတြက ေခါင္မိုးစြန္းေပၚ….
သံစဥ္တခုအလား တီးခတ္ေနၾကတယ္….။
အိမ္ေရွ႕လမ္းမ ရွည္ရွည္ကေတာ့…
ဘာသိဘာသာပါပဲ..။
ဒီလိုနဲ႔….
ေအးလြန္းတဲ့ ေဆာင္းဒဏ္ေၾကာင့္..
ဟပ္ခ်ိဳးတခ်က္ ေခ်ရင္း..
အခန္းျပင္ထဲ ခပ္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ျပန္က်ံဳ႕၀င္ခဲ့ရ…..
အိပ္ေမာက်သံေတြၾကားထဲ…
ငုတ္တုတ္ထိုင္ရင္း…
အလြမ္းေတြကို ေစာင္ထူထူ ျပန္ပတ္ထားရင္းနဲ႔ေပါ့…..။








