Archive for September, 2008

Sep 27

ကၽြန္ေတာ္၏ပထမဆံုးမ်ား

ကၽြန္ေတာ့္ကို သယ္ရင္း မီးေလးဇာက တက္ခ္ပါတယ္။ တက္တဲ့ေခါင္းစဥ္က ပထမဆံုးမ်ားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ပထမဆံုးမ်ားဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္စဥ္းစားရတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပထမဆံုးမ်ားက ငယ္ဘ၀ကို ျပန္ေတြးရတာကိုး။ မွတ္ဉာဏ္ကလဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္းဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ျဖစ္ညွစ္ျပီး စဥ္းစားလိုက္ရတယ္။ အင္း တက္ခ္.. တက္ခ္ ..တက္ခ္။ တက္ခ္ဆိုသည္မွာ ကိုယ္ေပါင္ကို လွန္ေထာင္းျခင္းမ်ားပါ တကား…။ :P

ပထမဆံုးေနခဲ့တဲ့ျမိဳ႕~~~ရန္ကုန္တိုင္း ၊အင္းစိန္ျမိဳ႕ပါ။

ပထမဆံုး တက္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္း~~~လြိဳင္ေကာ္ျမိဳ႕ ခရစ္ယာန္မယ္သီလရွင္ေက်ာင္းကဖြင့္တဲ့ မူၾကိဳ။ (ကၽြန္ေတာ္က ေမြးေတာ့တာ ရန္ကုန္မွာ ေဖေဖက အစိုးရအရာရွိဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ေလွ်ာက္သြားေနရတာပါပဲ)

ပထမဆံုး သူငယ္ခ်င္း~~~ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ေဘာက္ဖတ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပဲ။ ဒီေကာင္နဲ႕က ေတာ္ေတာ္ေလး ခင္တယ္။ မူၾကိဳကေန သံုးတန္းအထိ ေပါင္းတာ။ သူ႔နာမည္ရင္းေတာ့ မသိပါဘူး။ ေဘာက္ဖတ္လို႔ပဲ သိေတာ့တယ္။
ပထမဆံုးရတဲ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း~~~မမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ်ာ..က်ေနာ္က အေပါင္းအသင္း သိပ္မက္ေတာ့ အကုန္လံုးနဲ႕ေပါင္းတယ္။ :)

ပထမဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္~~~မူၾကိဳမေနခင္က ဖတ္ရတဲ့ ေအဘီစီဒီ ေရာင္စံုအရုပ္ေလးေတြနဲ႕ စာအုပ္

ပထမဆံုး အလြတ္ရတဲ့ေက်ာင္းစာ~~~Black eyes susan.. Black eyes susan … How are you? How are you?

ပထမဆံုး အရိုက္ခံရျခင္း~~~ညီမေလး လက္တံခါးညွပ္ေနတာကို ေဘးမွာ ထိုင္ေဆာ့ေနလို႔ ေဖေဖ တြယ္တာခံလိုက္ရတာ ပထမဦးဆံုးပဲ။ ဟီးဟီး

ပထမဆံုး ရတဲ့ဆု~~~သူငယ္တန္းတုန္းက လြိဳင္ေကာ္ အ.လ.က (၆)မွာ လုပ္တဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးဆန္႔က်င္ေရး ပန္းခ်ီျပပြဲမွာ ရခဲ့တဲ့ ပထမဆု။

ပထမဆံုးသြားဖူးတဲ့ခရီး~~~အင္းေလး။

ပထမဆံုးစီးဖူးတဲ့ကား~~~ေဖေဖ့ရံုးက ရိမ္းဂ်ားကားစုတ္ၾကီးေပါ့ ဟိဟိ။

ပထမဆံုးဆိုတဲ့သီခ်င္း~~~ဂ်က္ျမေသာင္းရဲ႕ ဒါေလးမ်ား သီခ်င္း။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဂ်က္ျမေသာင္း ေခတ္စားေတာ့ အဲ့သီခ်င္းကို အရမ္းၾကိဳက္တာ။ အဲ့သီခ်င္းဖြင့္ထားရင္ လိုက္ဆိုရံုတင္မကဘူး ေကြးေကာက္ေနေအာင္ကို ကတာ။ း)

ပထမဆံုးေရးခဲ့ေသာ ရည္းစားစာ~~~အဟီး ေျခာက္တန္းတုန္းကထင္တယ္။ :P

ပထမဆံုးရည္းစားထားခဲ့ေသာခုႏွစ္~~~၁၉၉၈ခုႏွစ္

ပထမဆံုးခ်စ္သူ~~~ေျပာျပဘူးဗ်ာ…။ း)

ပထမဆံုး၀ယ္ဖူးတဲ့စာအုပ္~~~မိုးေသာက္ပန္းစာအုပ္

ပထမဆံုး၀ယ္တဲ့သီခ်င္းေခြ~~~Techno Remix 1998

ပထမဆံုးတကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့ေန႔~~~၂၀၀၂ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ထဲကတရက္တရက္ပဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ပထမဆံုးရဖူးတဲ့လက္ေဆာင္~~~ညီမေလးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕က ၅ႏွစ္ေက်ာ္ကြာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အၾကာၾကီးကေလး လုပ္ရေတာ့ အလိုလိုက္ျပီး ၀ယ္ေပးတဲ့ ဟာေတြက အမ်ားၾကီးပဲ မွတ္မိေတာ့ဘူး။

ပထမဆံုးအလုပ္~~~အခုထိ မိဘလုပ္စားထိုင္စားျပီး ေက်ာင္းတက္တုန္းဗ်..ဟတ္ဟတ္။

ပထမဆံုးတစ္ေယာက္ထဲခရီးသြားျခင္း~~~၂၀၀၇ခုႏွစ္က လားရိႈးျမိဳ႕ကို သြားတဲ့ခရီး။

ပထမဆံုး ေသာက္ဖူးတဲ့ ေဆးလိပ္၊ ပထမဆံုးေသာက္ဖူးတဲ့အရက္~~~လန္ဒန္စီးကရက္၊ လႊိဳင္ေကာ္မွာေနတုန္း ၇ႏွစ္သားေလာက္တုန္းက ဦးေလးခိုးတိုက္တဲ့ ေခါင္အရက္:P

ပထမဆံုးတက္ဖူးတဲ့ ေဆးရံု~~~ အင္းစိန္ေဆးရံုမွာ ေမြးတုန္းကေလ.၊အသက္ၾကီးတဲ့အထိ တခါမွ ေဆးရံုမတက္ရေသးဘူးဗ်။

ပထမဆံုး ခင္တဲ့ ဘေလာ့ခ္မိတ္ေဆြ~~~ ကိုေနဘုန္းလတ္။

ပထမဆံုးေရးတဲ့ကဗ်ာ~~~ဒႆအသဲ တဲ့ ေလးလံုးစပ္ကဗ်ာေလးပဲ (ကဗ်ာဆရာျဖစ္တဲ့ ေဖေဖသင္ေပးတဲ့ ေလးလံုးစပ္နဲ႕ ပထမဆံုးေရးျဖစ္တာပဲ)

ပထမဆံုးကိုယ္ရွာတဲ့ပိုက္ဆံသံုးျခင္း~~~ အခုထိကို ပိုက္ဆံမရွာႏိုင္ေသးဘူး၊ အဲတခုပဲ ၅တန္းေလာက္တုန္းက အိမ္က သတင္းစာေတြ၊ ႏို႔ဆီခြက္ေတြေရာင္းျပီး ၀က္သားတုတ္ထုိးအ၀သြားစားဖူးတယ္။ ဟီးဟီး
ပထမဆံုးအၾကိမ္ရန္ျဖစ္ျခင္း~~~၉တန္းတုန္းကေပါ့၊ တုတ္ပြဲဓားပဲြပဲ မေသတာကံေကာင္း။:P

ပထမဆံုးအၾကိမ္ ထီေပါက္ျခင္း~~~အလကားရတဲ့ပိုက္ဆံေတြနဲ႕ အက်ိဳးမေပးဘူး။

ပထမဆံုး ရင္ခုန္ဖူးျခင္း~~~အျမဲတမ္းခုန္ေနတာပဲေလ။

ပထမဆံုးတီးဖူးတဲ့ ဂစ္တာ~~~ေျမာက္ဥကၠလာ အေပါင္ဆိုင္က ၂၀၀၀ က်ပ္နဲ႕ ၀ယ္လာတဲ့ အေပါင္ဆံုးဂစ္တာ..။ :)

ပထမဆံုးေရာက္ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံျခား~~~တရုတ္ျပည္။

ကဲတက္ခ္ထားတာေတြေတာ့ ေရးျပီးျပီ မီးေလးေရ လက္လဲေညာင္း ေခါင္းလဲမူးသြားျပီ။ ေတာ္ျပီ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထပ္ဆင့္ မတက္ခ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္္ရဲ႕ ပထမဆုံးေတြကေတာ့ ဒါေတြပါပဲခင္ဗ်ာ..။ :)

6
comments

Sep 26

ကၽြန္ေတာ္၏ေခါင္းစဥ္မဲ့ျခင္း

အႏွစ္သာရမဲ့ေနတဲ့….နံနက္ခင္းဆိုတာ

မီးသျဂိဳဟ္ျပစ္ဖို႔က လြဲျပီး တျခားမရွိဘူး….

လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပစရာ မရွိေပမယ့္…

လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပစရာ ရွိေနတယ္….

အလကားေနရင္း လာဟိန္းျပေနတာကိုက

ျခေသ့ၤေတြမဟုတ္မွန္း သိသာလြန္းတယ္…

တိမ္ေတြလို ငိုေၾကြးပစ္ဖို႔…

မ်က္ရည္ဆိုတာ ဘယ္နားသြားရွာရမွန္းမသိဘူး..

သီ၀ရီအေကာင္းစားေတြဟာ

ငါ့ ရွင္သန္ျခင္း ေျခေထာက္ေတြကို

ေျခခ်င္းလာခတ္ထားဖို႔ ၾကံစည္ေနၾကတယ္..

သုညထက္ သုညျဖစ္တာကို

ရွာဖို႔ လမ္းရိုးေတြ စြန္႔ပစ္ရ အံုးမွာပဲ….

ဘာေကာင္မွ မဟုတ္တဲ့ငါဟာ ဘာေကာင္မွ

ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရအံုးမယ္…

ပ်က္သုဥ္းျခင္း အခ်ိန္ေတြဟာ

မသိလိုက္ဘာသာ ေနခ်ိန္မွာ

ကိုယ့္ဆီတည့္တည့္ ထိခတ္လာေတာ့တယ္..

ေမးခြန္းေတြမ်ားစြာ မြန္းၾကပ္ေနတဲ့

ေဟာဒိ ဗဟိႏၶ ေလာက မွာ….ငါဟာ

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ရွာေနရသူေပါ့….

ကဲ…နရီေရ…

လံုး၀ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်သြားခဲ့ရင္ေတာ့

ေက်းဇူးျပဳ၍ ငါ့ကို မႏိႈးပါနဲ႕….။

2
comments

Sep 24

ပ်ိဳတို႔ေမာင္ကန္တဲ့ပြဲ၊ ခြက္ခြက္လန္ပဲ(၂)

ကြင္းထဲမွာ ေလ့က်င့္ေတာ့လဲ အေသေမာင္း။ လူလဲ ဖတ္ဖတ္ေမာ ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား ဖလား သိပ္လိုခ်င္ရင္လဲ ေျပာဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က ပလပ္စတစ္ပစၥည္းေရာင္းတာဗ်။ ေကာ္ဖလားေတြ လိုသေလာက္ ေပးမယ္ဆိုေတာ့ ဆဲပါေလေရာ့။ :P ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခ်ာ့ေမာ့ျပီး “ကန္ပါ ဖက္ဖက္ရယ္ အခုငါတို႔ ေမဂ်ာမွာ ကန္မယ့္ သူက သိပ္မရွိဘူး မင္းၾကည့္လိုက္ေလ ကန္မယ့္ေကာင္ေတြကိုလဲ” သူျပေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္အသင္းကို ကိုယ္ျပန္သံုးသပ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရႈနာရိႈက္ကုန္း ပန္းနာသမား၊ ေဆးလိပ္သမား၊ ကြမ္းသမား၊ ဂလန္ဂလား (ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာမွာ သူ အရပ္အရွည္ဆံုးပဲ ၆ေပေက်ာ္မယ္ထင္တယ္ သူ႔နာမည္ကို ေပးထားတာက ဓာတ္တိုင္တဲ့)၊ ဗိုက္ပူဗိုက္ရႊဲ အံမယ္ေလး ဒါ Electronic ေမဂ်ာက စလက္ရွင္ ေတြေပါ့။အံမယ္ အထင္ေတာ့ မေသးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသင္း ကန္ေတာ့ ကြာတားအထိတက္ခဲ့တယ္။ ၾကားပြဲေတြမွာ လူေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေအးေဆး ကြင္းေဘးမွာ ႏွပ္ေနရံုပဲ။ ေကာင္းလိုက္တာ သူမ်ားကန္တဲ့ေန႔ေတြ က်ရင္ ႏိုင္ငံတကာပြဲေတြလို အဆင့္မွီမွီ ဘင္ခရာတီးျပီး အားေပးလိုက္ေသးတယ္။ ဟီးဟီး ဘင္ခရာ အစစ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး အေဆာင္ပိုင္ရွင္ အဖိုးၾကီးဆီထည့္တဲ့ ငါးဂါလံေကာ္ပံုးၾကီး မသိေအာင္ မလာျပီး ဒုတ္တေခ်ာင္းနဲ႕ “အီးစီ..ဒုန္းဒုန္းဒုန္း.. အီးစီ..ဒုန္းဒုန္း” နဲ႕ အားရပါးရ အားေပးတာေပါ့။:P ကြာတား ေရာက္တဲ့ေန႔က်ေတာ့ ဖာဂူဆန္ရူးၾကီးအဲေလ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒုတိယပိုင္းမွာပါဖို႔ ေျပာတယ္။ ျမိဳ႕နယ္ကြင္းမွာ ေက်ာင္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာက မမေတြလဲ တခဲနက္ လာအားေပးၾကေသးတယ္။ အဲ့ဒိေန႔က ကန္ရတာ Electrical Power (EP) အသင္းနဲ႕ေပါ့။ ေျခရည္တူေနေတာ့ ပထမပိုင္း ျပီးခါနီးအထိ တဂိုးမွ မသြင္းႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ေျခရည္တင္တူတာ မဟုတ္ဘူး တျခားသြားတူ ေနတာက ဇိုးသမား ေတြခ်ည္းပဲ အားလံုး ေသာက္ေဖာ္ ေသာက္ဖက္ေတြ။ ဟီး။

အဲဒုတိယပိုင္းပြဲျပီးခါနီးေတာ့ EP က ေထာင့္ကန္ေဘာ ကန္ခြင့္ရတယ္။ အဲ့ဒိမွာ အီးပီက ဒိုးကေလး ဆိုတဲ့ အကိုၾကီး ကန္တယ္။ (ဒိုေလး မဟုတ္ပါ။ သူ႔နာမည္က ဒိုးကေလးတဲ့ေလ ေဘာလံုး အေျခခံေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္) ဘယ္ အဲ့ဒိတုန္းက ရူနီ၊ ဒိုေလး တို႔ ဘယ္နား ေရာက္ေနလဲ မသိဘူး။ EPL ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ျမိဳ႕နယ္ကြင္းၾကီးမွာ ေက်ာင္းလက္ေရြးစင္အျဖစ္နဲ႕ ေတာင္ ကန္ေနျပီေလ။ (ဟီးဟီး ၾကံဖန္ ၾကြားရတာ) ။ ျပန္ဆက္အံုးရဲ႕။ ဒိုးကေလး ကန္လိုက္တဲ့ ေဘာလံုးဟာ တိက်စြာပဲ ဂိုးေရွ႕လူအုပ္ၾကားထဲ က်ပါတယ္။

အဲ့ဒိအခ်ိန္မွာ လူအုပ္ၾကားထဲက ဂလန္ဂလားၾကီးနဲ႕ အျမင့္ကို ခုန္ျပီး ေဘာလံုးကို တိက်စြာ ေခါင္းတိုက္လိုက္ သူကေတာ့ တျခား မဟုတ္ပါ ဘူး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသင္း က ဓာတ္တိုင္လို႔ ေခၚတဲ့ တိုင္ၾကီးပါ။
“ဂိုး…..”
“ဟာ…”
ဟိုက္ သြားျပီ တိုင္ၾကီး ဟုတ္တိပတ္တိ သြင္းလိုက္တာက ကိုယ့္ဂိုးကိုယ္။ ဒါမ်ိဳးက် တိက်လိုက္တာ တိုင္ၾကီးရယ္လို႔ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ၾကီးက ငိုသံပါၾကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ညည္းေနေလရဲ႕။ ညည္းမွာေပါ့ သူရယ္ အခန္းထဲက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမဂ်ာက မမေတြရယ္က အီးပီက ဟာေတြနဲ႕ ေလာင္းထားၾကတာတဲ့။ ငါးပုလင္းဆိုလား ေျခာက္ပုလင္းဆိုလား။ ဒါနဲ႕ ပထမပိုင္းျပီး သြားေရာ။ အံမယ္ေလး ပထမပိုင္းျပီးေတာ့ အီးစီက ကစားသမားေတြက အေမာေျပ စီးကရက္ေတြ တလႈိင္လႈိင္ ထိုင္ေသာက္ ေနၾကေသးတယ္။ အံ့ေရာ။ ဒါနဲ႕ ဒုတိယပိုင္း က်ေတာ့ လူလဲ တယ္ လူလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ရတာေပါ့။ ေနာက္တန္း ေတာင္ပံေနရာ။ အဲ့ဒါမွ ကြိဳင္ ဒိုးကေလးဆိုတဲ့ အကိုၾကီးကို မနည္းထိန္းရတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ပံနဲ႕ ထိပ္တိုက္ၾကီးမွာ ကစားတာ။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မိုးက ရြာလာပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လဲ ဂိုးမသြင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္စစ္မွဴးေတြကလဲ အားကိုး ရတယ္ လွ်ာ တစ္ေတာင္ေလာက္ ထြက္ေနျပီ။ ေျခေထာက္ေတြက ေနာက္ျပန္လွည့္ခ်င္ေနပံုနဲ႕။ ဒါနဲ႕ တခ်ီေတာ့ အလယ္တန္းနဲ႕ အေရွ႕တန္းသမားေတြ တိုက္စစ္လိုက္ သြားေတာ့ ဟိုဘက္ အသင္းက လွ်က္တျပတ္ ေကာင္တာ ေထာင္ေခ်ာက္ ဆင္ျပီး တရၾကမ္း ဆြဲလာပါတယ္။ ဆြဲလာသူကေတာ့ တျခားလူ မဟုတ္ဘူး ဒိုးကေလးပါပဲ။ လွစ္လွစ္ လွစ္လွစ္နဲ႕ ေျပးလာလိုက္တာ။ အလယ္တန္းမွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္တန္းမွာ သံုးေယာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဒြတ္ခပဲ။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ ကြင္းလယ္ဘက္ကို ထြက္ျပီး ပိတ္မယ္လုပ္ေတာ့ ဒိုးကေလးက ကၽြန္ေတာ္တခ်က္ေခါက္ျပီး လိမ္သြားတယ္။ (တင္းသြားျပီ) အလိမ္ခံလိုက္ရလို႔ အတင္းအေနာက္က ျပန္လိုက္သြားတယ္။ ေနာက္တန္းက ေနာက္တေယာက္က ဒိုးကေလးကို ပိတ္တယ္။ ထပ္ေခါက္သြားျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ျပန္မွီသြားတယ္။ ကြင္းျပင္က အသံေတြက ညံေနတာပဲ။

“ဖက္တီးကေလးေရ ေျပးထားဟ၊ ဟဲ့ ေျပးဟဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕”

ၾကီးေတာ္မေတြေပါ့ သူတို႔ ေလာင္းေၾကး ရႈံးမွာစိုးလို႔ စြတ္ေအာ္ခိုင္းေနတယ္။ ဒီမွာ ေျပးရတာ ေသေတာ့မယ္။ ဟင့္ ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဗိုက္ကေလး ေရွ႕ပစ္ကာ ပစ္ကာ ေျပးရတာေပါ့။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဒိုးကေလးနား မွီသြားတယ္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ စလစ္ရိုက္ျပီး ေခ်ာ္လဲသြားတယ္ ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဒိုးကေလး ေျခေထာက္ထဲက ေဘာလံုးကို သြားကန္မိတယ္။ အဲ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေဘာင္းဘီကြဲသြားတယ္။ “ျဗိ…ျဗန္း” အဲဗ် ပထမ ျဗိက အေပၚေဘာင္းဘီ ေနာက္ တျဗန္းက ေအာက္က အီလတ္စတစ္ေဘာင္းဘီ သြားျပီ အခြက္ရွဲပါျပီ ။ ပြဲၾကည့္စင္က ၀ါးလံုးကြဲ ရီၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ကၽြန္ေတာ္လဲ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ၾကီးကို ေျပာျပီး ထြက္ရပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ မထြက္ရင္လဲ မရေတာ့ပါဘူး။ ဟတ္တတ္ၾကီးကြဲေနပါျပီ။ အဲေလ ေဘာင္းဘီ။

ပြဲျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အသင္း လွလွပပၾကီး ရႈံးပါတယ္။ ႏွစ္ဂိုး ဂိုးမရွိနဲ႕ပါ။ ရႈံးတာကို အေၾကာင္းျပျပီး ေခါင္ရည္သြားေသာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးမူးသြား ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေဆာင္မွာ တသင္းလံုး အိပ္လို္က္ၾကရပါတယ္။ တညလံုး တသင္းလံုး နီးပါး ဥၾသေတြ “တေ၀ါ့ေ၀ါ့” ဆြဲၾကပါတယ္။ ေခၚသိပ္မိေသာ အေဆာင္မွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာ တညလံုး မအိပ္ရပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အန္ဖတ္မ်ားကိုသာ ေရနဲ႕ တညလံုး ေဆးေက်ာေနခဲ့ရပါတယ္။ ခ်စ္လြန္းလို႔ ဒီေကာင္ႏွစ္ေကာင္ကို မူးမူးနဲ႕ ၀ိုင္းနမ္းၾကပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘ၀မွာ အမွတ္အရဆံုး အခ်ိန္ေတြကို ေျပာပါဆိုရင္ လူတို္င္းက ေက်ာင္းသားဘ၀ ကိုေျပာျပ ၾကလိမ့္မယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀ ဆိုတာ ျဖတ္သန္းရတဲ့ အမွတ္တရ ေတြထဲမွာ လြတ္လပ္မႈ ရွိျပီး အမွတ္ရစရာ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ ေက်ာင္းသားဘ၀ဆိုတာ လူငယ္ဆန္တယ္၊ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတယ္၊ အပူအပင္ကင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ အမွတ္ရစရာ ေက်ာင္းေပါင္းစံုေအာင္တက္ခဲ့ဖူးေတာ့ ကဲခဲ့ ဆိုးခဲ့၊ ကျမင္းခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ေရးရင္ ၀တၱဳ ဇာတ္လမ္းလုပ္ ေရးလုိ႔ ရတာေတြ ရွိတယ္။ အလြမ္းေျပ အမွတ္တရေလးေတြေပါ့ဗ်ာ..။

3
comments

Sep 24

ပ်ိဳတို႔ေမာင္ကန္တဲ့ပြဲ၊ ခြက္ခြက္လန္ပဲ(၁)

ကၽြန္ေတာ္ နယ္မွာ ဂ်ီတီစီတက္တုန္းက ေဘာလံုးခဏခဏ ကန္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ အခ်င္းအခ်င္း ခ်ိန္းျပီး ကန္ၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းသားအခ်င္းအခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း အေပ်ာ္တမ္း လက္ဖက္ရည္တိုက္ေၾကး ကန္ၾကတာ။ အဲ့ဒိတုန္းက အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ညေနေက်ာင္းဆင္းတာနဲ႕ ေဘာလံုးကြင္း ဆီကို လြယ္အိတ္ပစ္ခ်ျပီး တန္းေျပးေတာ့ တာပါပဲ။ အေျပးအလႊား ၾကိဳးစားၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္မင္းယြန္းလဲ အေျပးအလႊား ၾကိဳးစားပါတယ္။ ေက်ာင္းကျပန္လာေတာ့ ဗိုက္ထဲက ဟာတာတာ ျဖစ္လာတာနဲ႕ အ၀တ္အစားျမန္ျမန္လဲ လြယ္အိတ္ကေလး ခ်ျပီး အသည္းအသန္ေျပးတာေပါ့ ေဘာလံုးကြင္းကိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး လေပးစားတဲ့ ထမင္းဆိုင္ကို..။ ဟီးဟီး။

အဲ့ဒိတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က ေဘာလံုးေလာကက ေခတၱနားတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ (လူရွိန္ေအာင္ ၾကြားၾကည့္တာ) တကယ္ပါ။ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ေက်ာင္းမွာ ဆလပ္ရြက္ပါ။ အင္းစိန္ အထက(၁) မွာေမးၾကည့္ မင္းယြန္းသစ္ကို သိလား ေမးၾကည့္ ျပန္ေျဖၾကလိမ့္မယ္ “မသိဘူး” လို႔။ ဟတ္ဟတ္။ စတာ။ ေဘာလံုးနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကံမေကာင္းတတ္ ဘူးဗ်။ အဟုတ္တကယ္ပါပဲ။ ေဘာလံုးကန္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ညာဘက္လက္ အဆစ္လြဲဖူး၊ တင္ပါးဆံုမွာ ဒဏ္ျဖစ္ဖူး၊ ဘယ္ေျခေထာက္ ေျခမ်က္စိေအာက္ ဂၽြိဳင့္ လည္သြားဖူး၊ ညေျခေထာက္ ေျခသန္းၾကြယ္နဲ႕ ေျခခလယ္ တြင္တြင္ က်ိဳးဖူး စတဲ့ စတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ မွတ္မွတ္ရရ ရဖူးတယ္ခင္ဗ်။

အဲ့လိုမွ မျဖစ္ဖူး ဆိုရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး မ်က္ႏွာေတာ့ ဖူးေရာင္ဖူးတယ္။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ဘူး “W” လို႔ေခၚတဲ့ ဂိုးက်ဥ္းကစားရင္ (အုတ္ခဲေလး ၂လံုးကို ဂိုးလုပ္ျပီး ကစားရင္) ဂိုးတယ္ မဂိုးဘူး ျငင္းၾကရင္း ထိုးၾကၾကိတ္ၾကရင္း ရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြေပါ့ဗ်ာ။ :) ဂိုးက်ယ္ကန္ရင္လဲ ကိုယ့္အသင္းရႈံးေနပလားေဟ့ဆို ဆလိုက္အတင္းလိုက္ထိုး၊ အတင္းေဘာ္ဒီခု၊ ေျခသလံုးျဖတ္ရိုက္၊ အက်ၤီအတင္းဆြဲ… အဲေလ ေျပာရင္း ကိုယ္ညစ္တာေတြ ေပၚကုန္ပါျပီ။ အဲသလိုေၾကာင့္ေပါ့ေလ ကၽြန္ေတာ္ ေဘာလံုးနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ကံမေကာင္းဘူးခင္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂ်ီတီစီမွာ အစဥ္အလာအရ ေဘာလံုးအသင္းေကာင္းမ်ားကေတာ့ MC, MT စတဲ့ Mechnical အသင္းမ်ားျဖစ္ျပီး၊ အလယ္အလတ္ အသင္းမ်ားကေတာ့ EP၊ EC နဲ႕ စတဲ့ တျခားေသာ ေမဂ်ာမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒိထဲမွာ ခ်ာတူးအလန္ဆံုး အသင္းကိုေျပာပါဆိုရင္ Civil အသင္းပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ Civil ေမဂ်ာမွာ ေယာက်ာ္းေလး ၅ေယာက္လားပဲရွိတယ္။ Fustal အသင္းတစ္သင္းစာေတာင္ မျပည့္ရွာဖူး။ တနားခ်ာပါပဲ။ ငွက္ငွက္။

တညေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဆာင္ကို R ၾကီး (Repeater) အကိုၾကီး ဟုတ္ကဲ့ရွင္ ေရာက္လာတယ္။ အဟဲ အဲဒိသူကို ဘာေၾကာင့္ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္လို႔ ေခၚသလဲ ဆိုေတာ့ (လွ်ာနဲနဲ ရွည္လိုက္အံုးမယ္)။ ဒီလိုဗ် ေက်ာင္းမွာ ဆရာမက အတန္းထဲမွာ သူက EC ဆိုေတာ့ ဘာလုပ္ခိုင္းတာလဲ မသိဘူး။ သူက တရိုတေသ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဆရာမ ေျပာတာကို နားေထာင္ေနတယ္။ အားလံုးလဲျပီးေရာ ဆရာမက သားသေဘာေပါက္တယ္ေနာ္ ဆိုေတာ့ သူက အသံလြင္လြင္ၾကီးနဲ႕ “ဟုတ္ကဲ့ တီခ်ယ္” လို႔ ေျပာတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဟုတ္ကဲ့ဆိုတာ ပီသျပီးအေနာက္က တီခ်ယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို နဲနဲအသံေဖ်ာ့ ခၽြဲသံေလးပါျပီး ေျပာလိုက္ေတာ့ အားလံုး ၾကားလုိက္တာက “ဟုတ္ကဲ့ရွင့္” ျဖစ္သြားေလရဲ႕။ လူေကာင္က ခပ္ထြားထြား အသားက ငြား အဲေလ အသားက မဲ ေလေတာ့ (အဟတ္ဟတ္ ေမာင္မင္းယြန္းတို႔ သူမ်ား အတင္းကို အားမနာပ ေျပာေနတာ :p ) အားလံုး ၀ါးကနဲပြဲက်သြားတာေပါ့။ ထုိထိုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဟုတ္ကဲ့ရွင္ ျဖစ္လာေလသတည္း။ ဟီးဟီး။

အဲေလ စကားျပန္ေကာက္ရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ဆရာေတြ ကမၼကထ ဦးစီးျပီး ေမဂ်ာလိုက္ ဖလားပြဲ လုပ္မယ္တဲ့။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ အီးစီၾကီးက အားကစား၀တ္စံုဖိုးကို လိုက္ေကာက္ေနတာဗ်။ ျပီးေတာ့ ကန္မယ့္သူေတြ စာရင္း လိုက္ေကာက္ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ၀တ္စံုေလးလဲ အမွတ္တရ လိုခ်င္ေတာ့ fund ထည့္၀င္လိုက္တယ္။ ေက်ာနံပါတ္ကိုေတာင္ ၁၈ ယူလိုက္တယ္။ ကိုးန၀င္းေက်ေအာင္လို႔ :P

ဒါနဲ႕ ထရိန္နင္ေတြ ဆင္းရတာေပါ့ တပတ္ကို ႏွစ္ရက္ ၾကီးမ်ားေတာင္ ဆင္းရတယ္။ ဒီၾကားထဲ လူမရွိလို႔ဆိုျပီး အေနာ့္ကို ေဘာကန္မယ့္ စာရင္းထဲ ထည့္ထားတယ္။ ဟင့္အင္း ဟင့္အင္းဆိုလဲ မရဘူး အက်ၤီစာရင္းအတိုင္း စာရင္းထည့္လုိက္တာတဲ့။ တိန္.. ေသပါျပီဂ်ာ..။ အဲ့ဒိေတာ့ ဖလားပြဲၾကီး မတိုင္ခင္ တပတ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ကို ျမိဳ႕နယ္ကြင္းမွာ သြားသြားျပီး စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ေတြ အိမ္မျပန္ရဘူး။ ထရိန္နင္ ဆင္းေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အရံေဘာေကာက္ေလးေနရာမွာ ထားလဲ ေက်နပ္ပါတယ္ဗ်ာ ဆိုေတာ့ မရဘူး ၀င္ကို ကန္ရမယ္တဲ့။ ေနမေကာင္းပါဘူး ဆို ဇြတ္ပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ကန္ရမယ့္ ေနရာကို ခ်ေပးေတာ့ ေနာက္တန္း ညာအလယ္ေနရာ (Center Back Defender) ေနရာရယ္၊ ညာေတာင္ပံ (Right side Defender) ေနရာရယ္၊ အလယ္တန္း ဗဟုိကြင္းလယ္သမား (Central Midfielder) ေနရာရယ္ ခ်ေပးတယ္။ အံမယ္ေလး ပင္ပန္းမယ့္ ေနရာေတြ ခ်ည္းပဲ။ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ရယ္ ဘီအီးတိုက္ပါမယ္ ဆိုလဲ ရဘူုး တဲ့။ ျဗဲ။ ဒီလူၾကီးက မန္ယူ အရူးၾကီး။ သူ႔ကိုယ္သူ ဖာဂူဆန္ၾကီးမ်ား မွတ္ေနလား မသိဘူး။ ဟိုလူ႔ဆရာလုပ္ ဒီလူ႔ဆရာလုပ္နဲ႕။ သူက်ေတာ့ မကန္ဘူးလား ဆိုေတာ့ သူ႔မွာ ႏွလံုးရွိလို႔တဲ့။ ဟြန္း အေျပာေကာင္းတယ္ တကယ္ဆို လူတိုင္းမွာ ႏွလံုးရွိတာပဲ အဆန္းလုပ္လို႔ ေနာ့။

0
comments

Sep 23

ဘိုးေတာ္၊ ၀ိဇၹာ သတိျပဳစရာ

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္က ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ကို အသားလတ္လတ္ ကိုယ္ေတာ္တပါး ၾကြလာခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒိဦးဇင္းကို ေတြ႕တာက ကၽြႏ္ေတာ့္ဦးေလးျဖစ္ျပီး တိုက္ဆိုင္ခ်င္ေတာ့ ေရႊတိဂံုဘုရားမွာ ေတြ႕ခဲ့တာပါ။ ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္ ေတြ႕တုန္းက ဦးေလးက ေဆာင္းတန္းတခုမွာ ဘုရား ၀တ္ျပဳရင္း အသားျဖဴျဖဴ သကၤန္းအ၀ါေရာင္ႏွင့္ ၀တ္ျပဳေနေသာ ဦးဇင္းကို ၾကည္ညိဳသြားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒိဦးဇင္းဆီကို သြားျပီး ၀တၳဳအလွဴေငြ ကပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒိဦးဇင္းက ဒကာၾကီးေနမေကာင္းဘူး မလား၊ (အဲ့ဒိခ်ိန္တုန္းက ဦးေလးက ႏွလံုး ေသြးေၾကာနဲနဲက်ဥ္းေနလို႔ ဆိုျပီး ဆရာ၀န္က ခြဲခိုင္းထားတဲ့အခ်ိန္) လို႔ ေမးေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ဘုရားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မပူပါနဲ႕ ဒကာၾကီးရဲ႕ ေရာဂါမၾကာခင္ သက္သာသြားပါလိမ့္မယ္လို႔ မိန္႔တယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးကလဲ စိတ္၀င္တစားပဲ ခြဲစိတ္ရအံုးမွာလားလို႔ ေမးတယ္ မခြဲမစိတ္ရပဲေကာင္း သြားပါလိမ့္မယ္လို႔ မိန္႔ျပီး သူျခံဳထားတဲ့ သကၤန္းရံုထည္ကို ဦးေလးကို ဒါေလးေဆာင္ထားဆိုျပိး စြန္႔လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ဦးဇင္းက ဘယ္က ၾကြလာတာလဲ ေမးေတာ့ ဦးဇင္းက က်ိဳက္ထီးရိုးက ၾကြလာတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခုရန္ကုန္ကို အဓိဌာန္နဲ႕ ၾကြလာတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမ်ားအားျဖင့္ ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာဆို ဘုရားမွာ ရွိတတ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။

 

ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ အေဒၚတစ္ေယာက္ က သူ႔စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာ အတိုက္အခိုက္ေပၚလာလို႔ ဆိုျပီး ေရႊတိဂံုရင္ျပင္မွာ အဲ့ဒိ ဦးဇင္းကို သြားေရာက္ရွာေတာ့ ပထမ တစ္ရက္က မေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။ ဒုတိယ တစ္ရက္က်ေတာ့ ဦးဇင္းကို ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဦးဇင္းက အေဒၚ့ဆိုင္ရဲ႕ လိပ္စာကို ယူထားလိုက္ျပီး ဘယ္ေန႔ ဘယ္ခ်ိန္လာမယ္ ဆိုျပီး ေျပာလိုက္တယ္။ အဲ့ဒိေန႔ အေစာၾကီး ဆိုင္ကို ၾကြလာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ရြတ္ဖတ္ သရဇၹ်ာယ္ျပီး စီးပြားလာဘ္လာဘ ေကာင္းေအာင္ ယၾတာေခ်ရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ယၾတာက ကန္ေတာ္ၾကီး ပုဂံလံုးကၽြန္းမွာ ရွိတဲ့ ေစတီမွာ အတိုက္အခိုက္ကို ခုခံတဲ့အေနနဲ႕ ပါ၀ါဓာတ္ခဲေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ တင္ထြန္းျပီး ရြတ္ဖတ္ရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေဇာ္ဂ်ီရုပ္လဲ ၀ယ္ရအံုးမယ္။ ျပီးရင္ ကိုးထပ္ၾကီး ဘုရားမွာလဲ ပြဲတင္ဆုေတာင္းရမယ္ လို႔ ျမြက္ၾကားသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ဦးဇင္းလဲ ေနာက္တပတ္ေလာက္ေနမွ ျပန္ၾကြလာမယ္ဆိုျပီး ျပန္ၾကြသြားပါတယ္။

 

တရက္ေသာ ဥပုသ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ (ဥပုသ္ေန႔ဆို ေစ်းပိတ္တာေၾကာင့္) အေဒၚက အဲ့ဒိေန႔က ခပ္ေစာေစာပဲ ဦးဇင္းကို အိမ္ကို ပင့္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေပၚထပ္ ဘုရား စင္ေနရာကို ပင့္ခဲ့ျပီး တအိမ္လံုး ဦးဇင္းနားမွာ ၀တ္ျပဳၾကပါတယ္။ အဲ့ဒိဦးဇင္းရဲ႕ ရုပ္ဆင္းသ႑ာန္ဟာ အသားအေရ ၀င္း၀ါျပီး အမ်ားအားျဖင့္ သကၤန္းကို အ၀ါေရာင္ ၀တ္ဆင္ပါတယ္။ စကားေျပာလဲ ႏူးညံ့ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ စ ကားစျမည္ေျပာရင္း အရင္ေန႔က ေစ်းကို လာရင္း အေဒၚက အဖိုး ႏွစ္လံုးထီ ထိုးတဲ့အေၾကာင္းေျပာေတာ့ ဂဏန္းေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒိဂဏန္းေပါက္တဲ့ အေၾကာင္း အဖိုးက ေျပာေတာ့ ၀မ္းသာတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပီး သူေခ်ာင္း၀ေက်ာင္းက ၾကားလာတဲ့ ဂဏန္းေလးေတြကို ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ အဲ့ဒိဦးဇင္းက ေခ်ာင္း၀ေက်ာင္းမွာ အာဂႏၱဳ အျဖစ္ ေခတၱတည္းခိုေနေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။

စကားစျမည္ေျပာျပီးေတာ့ ဘုရားစင္မွာ ယၾတာေခ်ဖို႔ အတြက္ ခြက္တခြက္ထဲကို ဆန္အျပည့္ထည့္ေစျပီး အဲ့ဒိခြက္ထဲကို အေမႊးတိုင္ထြန္းေစပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရတဖန္ခြက္နဲ႕ ဘုရားစင္မွာ ကပ္ရပါတယ္။ အိမ္မွာက ကၽြန္ေတာ္ပဲ အဲ့ဒိတုန္းက ရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပဲ ကပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အဲ့ဒိဦးဇင္း ရြတ္ဖတ္ေပးတဲ့ အတုိင္း လိုက္ဆိုရတာေပါ့။ ဒါနဲ႕ ရြတ္ဖတ္ေပးျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္က အိမ္သားေတြကို ေဗဒင္တြက္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစကတည္းက ဒါေတြ သိပ္မလုပ္တာေၾကာင့္ မတြက္ျဖစ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚ တစ္ေယာက္က က်န္းမာေရး မေကာင္းေတာ့ ယၾတာေခ်ဖို႔ ေပးတယ္။ သူက စေနသမီးဆိုေတာ့ နဂါးလက္စြပ္ ေဆာင္ရမယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိ နဂါးလက္စြပ္ကို ဦးထံုေရႊပန္းထိမ္ ဆိုင္မွာပဲ လုပ္ရမယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္မွာပဲ အဲ့ဒိဦးဇင္း ဆြမ္းစားျပီး ခဏေနေတာ့ ျပန္ၾကြသြားတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚလဲ အဲ့ဒိေန႔ပဲ ျမိဳ႕ထဲကို ပန္းထိမ္ဆိုင္မွာ လက္စြပ္ သြားလုပ္ေလရဲ႕။

အဲ့ဒိရက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္လဲ ကိုယ့္ေက်ာင္းနဲ႕ကိုယ္မို႔ ဆိုင္ကို ေနာက္တေခါက္ ဦးဇင္းထပ္လာတယ္ ဆိုတာေလာက္ပဲသိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဒၚ လက္စြပ္ကို သဒိၶတင္ေပးမယ္ ဆိုျပီးယူေပးသြားတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့ ကိစၥကို မကန္႔ကြက္ခဲ့ဘူး။ (ျပီးေတာ့ အိမ္မွာက ဒီလို လို္က္ႏိုင္တဲ့လူငယ္ ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ရွိေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳက္သည္မၾကိဳက္သည္ထက္ အကူအညီလိုေလေတာ့ သည္းခံျပီး လိုက္လုပ္ေပးရတာပါပဲ။) ကၽြန္ေတာ္ ျပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ အဲ့ဒိဦးဇင္းက ၾကာသပေတးသား ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ိန္းထားတယ္။ ဆိုင္ကိစၥ အဆင္ေျပေအာင္ ဦးဇင္းနဲ႕ ယၾတာ လိုက္ေခ်ေပးဖို႔ အေဒၚက အကူအညီေတာင္းတာနဲ႕ အဲ့ဒိမနက္ အေစာၾကီး ဦးဇင္းနဲ႕ ခ်ိန္းျပီး ေရႊတိဂံုဘုရားကို သြားခဲ့တယ္။ ဘုရားေပၚမွာ ၀တ္ျပဳ၊ မႏၱာန္ရြတ္ျပီး အေနာက္ဘက္ ေစာင္းတန္းဘက္ကေန ဆင္းခဲ့ျပီး ေဇာ္ဂ်ီရုပ္၀ယ္ခဲ့တယ္။ ေဇာ္ဂ်ီရုပ္ကို ၅၀၀၀ ကေန ၄၅၀၀ (ကိုးန၀င္း) ေက်ေအာင္ ဦးဇင္းကပဲ ေစ်းဆစ္ေပးခဲ့တယ္။

ျပီးေတာ့ ျခင္းေတာင္းထဲ ထည့္ျပီး စီးပြားေရး အတိုက္အခိုက္ေတြ ကင္းေအာင္ ယၾတာေခ်ဖို႔  ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ ရြတ္ရမယ့္ ဂါထာကိုလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို သင္ေပးတယ္။ အဲ့ဒါျပီးေတာ့ ကိုးထပ္ၾကီးကို သြားခဲ့ရျပီး တံခြန္၊ ကုကၠားေတြနဲ႕ ပြဲတပြဲ ၀ယ္ကပ္ခဲ့ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဦးဇင္းတိုင္ေပးတာကို ရြတ္ဖတ္ရျပန္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဦးဇင္း ကန္ေတာ္ၾကီး ပုဂံလံုးကၽြန္းဘက္ က ေစတီေလးမွာ ေအာင္ေျမနင္းျပီး ယၾတာေခ်ရျပန္တယ္။ (အဲ့ဒါလဲ အေဒၚ့ဆိုင္အတြက္ပဲ) ပါလာတဲ့ ဓာတ္ခဲကို ဘိုးဘိုးၾကီးလား မသိဘူး အဲ့ဒိမွာ ကပ္ျပီး ဓာတ္ခဲေပၚမွာ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းရတယ္ဗ်..။ ျပီးေတာ့ သိၾကားမင္း ရုပ္ေရွ႕မွာ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္း ပူေဇာ္ခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔ လုပ္ေနတာလား ဆိုျပီးေမးေတာ့ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္းေျပာေတာ့ ပါ၀ါတံဆိပ္ပါတဲ့ အခ်ိဳရည္ ကိုးဘူးကို ဘုရားမွာ ကပ္လွဴရင္ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဦးဇင္း ဆိုင္ကို လာစရာရွိေသးလားလို႔ ေျပာေတာ့ ဒကာေလးတို႔ အဖြားက ပင့္ထားေတာ့ ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ ေနရင္ ျပန္ၾကြလာမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္လဲ က်န္းမာေရး မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အေဒၚအေၾကာင္း သတိရတာနဲ႕ လက္စြပ္ကို ေမးေတာ့ ဦးဇင္းကို ေပးလုိက္ျပီလို႔ သိလိုက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေစ်းေရာင္းတဲ့ အေဒၚကို ဦးဇင္း ေနာက္တခါ ၾကြလာရင္ လက္စြပ္ကိစၥ ေမးဖို႔ သတိေပးထားပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲ့ဒိဦးဇင္းဟာ ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ လိမ္လည္မႈ တစ္ခုလား၊ အေၾကာင္းတခုေၾကာင့္လားဆိုတာေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ..။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ သိဒိၶတင္မယ္ဆိုတဲ့ တစ္သိန္းေက်ာ္တန္ လက္စြပ္ပါသြားပါတယ္။ တစ္သိန္းေက်ာ္ေလာက္နဲ႕ ဘာမွ အမ်ားၾကီး မထိခုိက္သြားေပမယ့္ ယံုၾကည္မႈကို အလြဲသံုးစား လုပ္သြားတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အဲ့ဒိ ဦးဇင္းရဲ႕ ရုပ္ဆင္းအဂၤါဟာ ဘယ္လိုမွ မထင္ရက္စရာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဒၚေတြ ေနရာမွာ ယံုၾကည္တတ္တဲ့ စာရႈသူမ်ားဆိုရင္လဲ ဒီလိုျဖစ္သြားမွာပါပဲ။ ေသခ်ာတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြ ၀ိဇၹာ၊ ဘုိးေတာ္၊ ေဇာ္ဂ်ီ စတဲ့ စူဠေတြနဲ႕ ပတ္သက္လာရင္ အယံုလြယ္တတ္ၾကတာပါပဲ။ ဒီေလာက္ တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ ဒီလိုျဖစ္ရပ္ေတြ ခဏခဏ ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။ ဘယ္သူ႔ကို မွ ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္မတင္လိုပါဘူး။ ကိုယ္က သြားပတ္သက္မိခဲ့တာကိုး။ အဲဒိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုေတြလိုမ်ိဳး ၾကံဳလာရင္ ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္ေလးကို တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ “လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္းကင္းေ၀းၾကပါေစ” ခင္ဗ်ာ.။

 

0
comments