“ဂရူး…”

တစံုတခု အနံ႔ရသည့္ပံုျဖင့္ ထိုအေကာင္က လိုက္လံရွာေဖြေနေလသည္။ သူ႔မွာ ေၾကာက္လန္႔လြန္းျပီး အသက္ပင္ ရဲရဲ မရွဴရဲေပ။ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ရွာေဖြျပီးသြားေတာ့မွ ေရွ႕သို႔ ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ သူလဲ ထိုသတၱ၀ါ ေနာက္မွ အသာအယာ သစ္ပင္မ်ားကို ကြယ္ျပီး လိုက္သြားသည္။ ထိုအေကာင္သည္ လူတစ္ဦးျဖစ္ပံုရ၏။ ကုဒ္အက်ီအရွည္ၾကီးအား ၀တ္ထားျပိး ေဘာင္းဘီေအာက္ေျခတြင္ေတာ့ ျပဲဆုတ္ေနသည္။ ေျမကြက္လပ္ တခုသို႔ အေရာက္တြင္ ရပ္တန္႔လိုက္ျပီး သစ္ကိုင္းသစ္ခက္မ်ား ပံုထားေသာ ေနရာသို႔ အေရာက္တြင္ ထိုအမိႈက္သရိုက္မ်ားကို ဆြဲဖယ္ေန၏။ သစ္ကုိင္းသစ္ခက္ မ်ားအား ဖယ္ရွားလိုက္ေသာ အခါတြင္ကား ရုတ္တရက္ပင္ ေရတြင္းပ်က္ၾကီး တစ္လံုး ေပၚလာေလေတာ့၏။

“ကယ္ၾကပါ… ကယ္ၾကပါအံုး….အီးဟီးဟီး ကယ္ၾကပါအံုး….”

ေရတြင္းထဲမွ ေၾကာက္အားလန္႔အားျဖင့္ အကူအညီ ေတာင္းခံသံမ်ား စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ ထြက္ေပၚလာ၏။ ထိုအေကာင္၏ မ်က္ႏွာကို အေမွာင္ထဲတြင္ ေသခ်ာ မျမင္ရေသာ္လည္း ေရတြင္းထဲသို႔ တခ်က္ငံု႔ၾကည့္ျပီး ေက်နပ္စြာ ေခါင္းျငိမ့္လိုက္သည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လိုက္ျပီး ေျမၾကီးကို လက္ဖ၀ါးၾကီးျဖင့္ တဘုတ္ဘုတ္ ပုတ္လိုက္ေလသည္။
ထိုသို႔ ပုတ္လိုက္ျပီး မ်ားမၾကာမွီမွာပင္ ေျမၾကီးမ်ား တြန္႔လိပ္လာေလသည္။ တေ၀ါေ၀ါႏွင့္ တြန္႔လိပ္လာေသာ ေျမၾကီးလိပ္ၾကီးမ်ားသည္ ထိုေရတြင္းနားသို႔အေရာက္တြင္ ေျမၾကီးထဲမွ မီးခိုးေရာင္ အခိုးမ်ား အူထြက္လာ၏။
“ေျပး…ေျပး…………”
ဘယ္က ထြက္ေပၚလာမွန္းမသိေသာ ပဲ့တင္ထပ္သံၾကီးသည္ သူ႔အား ဤေနရာမွ ထြက္ေျပးရန္ သတိေပးေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ေရတြင္းထဲတြင္ေတာ့ ငရဲပြက္သံအလား အသံနက္ ၾကီးမ်ား ဆူညံကုန္ေလ ေတာ့သည္။ မ်က္ႏွာ မျမင္ရေသာ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္သည္ သူဆီကို တေရြ႕ေရြ႕…….။
“မလာ…နဲ႕… မလာနဲ႕…. အား…….”

“ေဟ့ေကာင္… ထင္လင္း.. ထင္လင္း….”
“အင္…. ”
ထင္လင္းက သူ႔ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ လႈပ္ႏိႈးေနသျဖင့္ အိပ္ေနရာမွ ႏုိးသြားသည္။ သူမ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဂၢ ျဖစ္ေနသည္။
“မင္း ေနေကာင္းရဲ႕လား၊ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနတာလား သူငယ္ခ်င္း”
“အင္း ေကာင္းပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ ငါအိပ္မက္မက္ေနတာ ငါ… ငါ… ေယာင္ျပီးေအာ္မိလို႔လား”
“ေအာ္ေတာ့ မေအာ္ဘူးကြ ငါက ညက အေစာၾကီး အိပ္ေတာ့ အိပ္ေရး၀ သြားလို႔ အေစာၾကီး ႏိုးေနတာ၊ မင္းကုတင္ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ မင္းက အိပ္ေနရင္း မသက္မသာ လူးလွိမ့္ေနတာ ေတြ႕လို႔ ျပီးေတာ့ မင္းမ်က္ႏွာက အိပ္ေနရင္း ေ၀ဒနာ ခံစားေနရသလို ျဖစ္ေနလို႔… ေအးေအး ေနေကာင္းရင္ ျပီးေရာေလ၊ ထေတာ့ ေဇယ်တို႔ေတာင္ ႏိုးလို႔ ေအာက္ဆင္းျပီး ေရသြားခ်ိဳးေနၾကျပီ ငါေတာင္ သူတို႔ ေရခ်ိဳးျပီးတာ ေစာင့္ေနတာ။”
မၾကာမွီမွာပင္ ေဇယ်တို႔ အခန္းထဲ ဆူညံစြာ ၀င္လာျပီး
“ေရကေတာ့ ေအးစိမ့္ေနတာပဲကြာ တြင္းေရစစ္စစ္ပဲ.. မိုက္တယ္”
ထင္လင္းလဲ ေရမိုးခ်ိဳးရန္ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းသြားေတာ့သည္။
ေရတြင္းသည္ ရဲတိုက္ၾကီး၏ အေနာက္ဘက္္တြင္ရွိ၏။ ရဲတိုက္ၾကီး၏ အေနာက္ဘက္တြင္ စပ်စ္ေတာ ၾကီး ရွိသည္။ ထိုေရတြင္းသည္ သူညက အိပ္မက္ေသာ ေရတြင္းမ်ားလား လို႔ ေတြးမိသည္။ သို႔ေသာ္ ပင္ပန္းလို႔ မက္ေသာ သာမန္ အိပ္မက္ေနမွာပါလို႔ ေျဖသိမ့္လိုက္ျပီး တြင္းထဲမွာ ေရကို ေရပံုးျဖင့္ ငင္၍ ခ်ိဳးေလသည္။ ေရခ်ိဳးေနရင္းႏွင့္ စပ်စ္ေတာကို စူးစမ္းၾကည့္ေတာ့ စပ်စ္ပင္မ်ားကို အမ်ားအျပား စနစ္တက် စိုက္ထားသျဖင့္ အတန္းလိုက္ညီညာစြာ ေပါက္ေန၏။
“ရွဲ…ရွဲ..ရွဲ..”
“ဟင္..”
ထင္လင္းက ေရခ်ိဳးေနရင္းႏွင့္ သူ႔ေနာက္မွာ တစ္ေကာင္ေကာင္ ေရြ႕လ်ားလာေနသလို ခံစားရသျဖင့္ အေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏြယ္ျမက္ပင္မ်ားက လြဲ၍ သူ႔ေနာက္တြင္ ဘာမွ ရွိမေနေခ်။ ထို႔ေနာက္ သူေရဆက္ခ်ိဳးေန၏။ တရွဲရွဲႏွင့္ အသံသည္ တိတ္မသြားပဲ သူ႔အနား ကပ္လာသလို ျဖစ္ေန၏။ သူသိပ္မသကၤာေတာ့ ေခ်..။ ထိုစဥ္

“ထင္လင္းဖယ္ဖယ္..”

“ေအာ္ ပန္းခ်ီကားေတြက ေဟာင္းေနမွေတာ့ ေရွးေဟာင္းေပါ့ ခြိခြိ..”

“ကဲကဲ အားလံုးကို မိတ္ဆက္ေပးရအံုးမယ္ဗ်..။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ၾကီးကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ဦးလူခန္႔ပါ..။ “

ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္း မိတ္ဆက္ေပးေသာ ဦးလူခန္႔ဆိုေသာ သူသည္ နာမည္သာ ခန္႔သေလာက္ လူကေတာ့ အနည္းငယ္ခါးကုန္းေနေသာ ရုပ္ဆိုးၾကီး တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြက ၾကီးၾကီးေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္လြန္းလွသည္။ သဥၹာႏွင့္ ရတနာတို႔က နာမည္ႏွင့္လူမလိုက္ေသာ ဦးလူခန္႔ကိုၾကည့္ကာ တခြိခြိနဲ႔ ၾကိတ္ရယ္ေနၾကသျဖင့္ ေဇယ်က အားနာပါးနာျဖင့္ ထိုႏွစ္ေကာင္အား တိုးတိုးေလး က်ိန္ဆဲေန၏။ ဦးလူခန္႔ဆိုေသာ လူသည္ သူတို႔အဖြဲ႔အား ၾကိဳလဲ မၾကိဳဆို ရႈတည္တည္ျဖင့္ပင္ေနေလရာ ေတာ္ေတာ္သိရခက္ေသာ လူမ်ိဳးပဲဟု ၾကိတ္၍ မွတ္ခ်က္ေပးလိုက္ၾကသည္။ ထိုလူပုေလးသည္ ထင္လင္းတို႔ သူငယ္ခ်င္း တသိုက္အား ေၾကာင္လိမ္ေလွခါးၾကီးမွ တဆင့္ အိမ္အေပၚထပ္သို႔ တည္းခိုရမည့္ အခန္းမ်ားအား လိုက္လံျပသေလသည္။ အိမ္ၾကီး၏ အေပၚထပ္သည္ ဘဲဥပံုသ႑ာန္ ျဖင့္ အတြင္းဘက္ ပတ္ပတ္လည္တစ္ေလွ်ာက္ ၀ရံတာ တပ္ဆင္ထားသည္။ အိမ္ေရွ႕ဘက္မ်က္ႏွာစာမွ လြဲ၍ က်န္သည့္ ဘက္အျခမ္းမ်ားတြင္ အခန္းမ်ားရွိျပီး အခန္းအားလံုးေပါင္း ၇ခန္းရွိေလသည္။ ရတနာႏွင့္ သဥၹာတုိ႔ သည္ အေပၚထပ္ေလွခါး၀ႏွင့္ တည့္တည့္ အခန္းရျပီး အလယ္အခန္းတစ္ခန္းေက်ာ္တြင္ေတာ့ က်န္ေယာက်္ားေလးမ်ား ေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ ေရခ်ိဳး အ၀တ္အစားလဲျပီးေနာက္ ညစာျဖင့္ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက တည္ခင္း ဧည့္ခံေလသည္။ ကၽြန္းစားပြဲ ရွည္ၾကီး၏ ထိပ္တြင္ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက ေနရာ ယူလိုက္ျပီး က်န္လူမ်ားက ေဘးတဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ၀ိုင္း၍ ထိုင္ၾက၏။ သူတို႔ ထိုင္ေသာ ထိုင္ခံုမ်ား၏ လက္ရာသည္ပင္ အလြန္ေရွးက်ျပီး ေက်ာမွီမ်ားသည္ အေတာ္အတန္ ျမင့္လွသည္။ သာမန္လူ မတ္တပ္ရပ္လွ်င္ပင္ တတန္းတည္း ရွိႏိုင္ေသာ အျမင့္ရွိေလသည္။

အခ်ိန္ကား ေန၀င္ရီတေရာ ခ်ိန္ျဖစ္၏။
“အားလံုးပဲ စားေသာက္ပြဲကို စၾကရေအာင္၊ အကိုတို႔ ဒီအိမ္ၾကီးကို လာခဲ့တဲ့အတြက္ ပင္ပန္းမႈေတြ မၾကာခင္ ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္ ဟဲဟဲ လံုး၀ကိုေပ်ာက္သြားမွာပါ။ ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္သြားၾကမွာ။ ဘယ္လိုလဲ ဒီပတ္၀န္းက်င္ကို သေဘာက်ၾကတယ္ မွတ္လား ညီတို႔”
ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္း၏ စကားကို က်န္လူမ်ားက တညီတညြတ္ထဲပင္
“သေဘာက်ပါတယ္…”
“အိုေက မၾကာခင္ေတာ့ မင္းတို႔ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ ဒိထက္ ဆန္းသစ္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ ေတြ႕ရအံုးမွာပါ..”

ေဇယ်က သိခ်င္ေဇာျဖင့္
“ဘယ္လို အေတြ႕အၾကံဳမ်ိဳးလဲ ဟင္..”

“ေအာ္ အဟဲ ဥပမာ အမဲလိုက္တာတို႔ ဘာတို႔ေပါ့ စိတ္၀င္စားဖို႔ မေကာင္းဘူးလား ညီတို႔ ညီမတို႔ တခါမွ မေတြ႕ၾကံဳဖူးဘူးမွတ္လား…”
“ရိုက္တ္ အမွန္ပဲ…အကိုေရ … ဟီးဟီးေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဗိုက္ဆာေနျပီ စားလို႔ရျပီလား..”

“ေအာ္ ေအးေအး ဟားဟား ဟုတ္တာပဲ ေမ့ျပီး ေလရွည္ေနတာ အိုေက ေနာက္ေန႔ေတြ ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္ ..စားစား ၀ေအာင္သာ စားထားၾက ေနာက္ေန႔ေတြ အားရွိေအာင္..ေပါ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာ စားၾကပါ..”
စားေသာက္ေနၾကေသာ သူတို႔အား ဦးလူခန္႔က လိုအပ္တာမ်ားကို လိုက္လံျဖည့္တင္းေပးေလသည္။
ေဒါက္တာႏိုင္မင္းက သူတို႔အဖြဲ႔ပါလာလို႔လားေတာ့ မသိ လမ္းမွာတုန္းကထက္ ပို၍ ရႊင္ရႊင္ျမဴးျမဴး ျဖစ္ေနပံုရသည္။
စားေသာက္ျပီးေသာ အခါ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက ဒီအိမ္ၾကီး အေၾကာင္း စကားစျမည္ေျပာျပေလသည္။ အခ်ိဳတည္းရန္ အတြက္ ဦးလူခန္႔က မည္သည့္ အသီးေဖ်ာ္ရည္မွန္း မသိလာခ်ေပးသည္။ေဒါက္တာႏိုင္မင္းက သူတို႔အား အားမနာေစရန္အတြက္ ဧည့္၀တ္ျပဳသည္။
“အားပါး တမ်ိဳးပဲေနာ္ ဒီအခ်ိဳရည္က ဘာသီးနဲ႔ ေဖ်ာ္ထားတာလဲ အရသာ ခ်ိဳျပီးစိမ့္ေနတာပဲ…”

“အကိုလဲ မသိပါဘူး ကိုယ့္အဖိုး စိုက္ခဲ့တဲ့ အပင္ပဲ ေတာ္ေတာ္ေသာက္လို႔ ေကာင္းတယ္။ နာမည္ေတာ့ မသိဘူးကြ..။ ေသာက္ျပီး ေခါင္းၾကည္မသြားဘူးလား။ ေဟ့ ထင္လင္း ဘာလို႔ မေသာက္တာလဲ”

“မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္ စားတာ မ်ားသြားလို႔ မေသာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဟီး..”
ထင္လင္း မေသာက္ေသာ ခြက္ကို ေဇယ်က ငတ္ၾကီးက်စြာျဖင့္ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ယူေသာက္ရာ အငတ္ၾကီးဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းေနာက္ၾကေလသည္။
“အဟဲ ဒီအိမ္ၾကီးကို အကို႔ အဖိုးက သူကိုယ္တိုင္ စိတ္ၾကိဳက္ ဒီဇိုင္းဆြဲျပီး ေဆာက္ခဲ့တာေပါ့။ ဟိုဘက္ အေပၚထပ္ ဘယ္ဘက္ အစြန္ခန္းက အဖိုးရဲ႕ စာၾကည့္ခန္းပဲေလ..။ အဖိုးက ဟိုမွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေနခဲ့ျပီး ဒီကို စာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သယ္လာတယ္။ သူ႔စာအုပ္ေတြက မ်ားလြန္းေတာ့ သူျပန္လာျပီးမွ ေနာက္ထပ္ ၂ေခါက္ေလာက္ ျပန္သြားသယ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒိအခန္းတခန္းလံုး စာအုပ္စင္ေတြဆို နံရံအျမင့္ေလာက္ရွိတယ္။ စာအုပ္ေတြကို ယူဖို႔ တကယ့္ စာၾကည့္တိုက္ၾကီးေတြလိုပဲ ေရြ႕လ်ားေလွခါး အေသးေလးနဲ႔ ယူရတယ္။”

“ဟို.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀င္ၾကည့္လို႔ ရလားဟင္…”
ေဇယ်ာက စပ္စုလိုသျဖင့္ ၀င္ေမးလိုက္သည္။
“အာ.. ရပါတယ္… ခဏေန ၀င္တက္ၾကည့္ေလ..”
“ကဲကဲ..ဦးလူခန္႔ေရ ဒီညီေလးတို႔ကို စာၾကည့္ခန္းထဲ လိုက္ပို႔လိုက္ပါအံုးဗ်ာ… ကဲ ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ေရ အကိုေတာ့ တက္အိပ္ေတာ့မယ္… မင္းတို႔လဲ စာၾကည့္ခန္းထဲ ၀င္ၾကည့္ျပီး အိပ္ၾကေတာ့ေလ.. ခရီးပန္းလာၾကတယ္ဆိုေတာ့..အဟဲ အားလံုးဂြတ္ႏိုက္ေနာ္..”
အဂၢတို႔ကလဲ တျပိဳင္တည္းပင္ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းအား ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကသည္။

“ဂြတ္ႏိုက္..”

သူတို႔အားလံုး၏ ေရွ႕မွ ဦးလူခန္႔က ဦးေဆာင္၍ စာၾကည့္ခန္းကို လိုက္လံျပသသည္။ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းသည္ အေပၚထပ္ရွိ ဘယ္ဘက္ျခမ္းအစြန္ဆံုးအခန္းထဲ သို႔၀င္သြားေလသည္။ စာၾကည့္ခန္းထဲ ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ အဘယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ေအးစိမ့္သြားသလို အားလံုးခံစားလိုက္ရသည္။ စာၾကည့္ခန္းသည္ တကယ့္ စာေပဂ်ိဳး တစ္ေယာက္၏ စာၾကည့္ခန္းမွန္းသိသာသည္။ လူ႔အရပ္၂ ျပန္ခန္႔ျမင့္ေသာ စာအုပ္စင္မ်ားက အခန္း၏ နံရံ ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေနရာယူထားၾကသည္။ အခန္း၏ အလယ္ဗဟိုတည့္တည့္တြင္ေတာ့ ေလ့ေထာင့္ စာၾကည့္စားပြဲႏွင့္ ကုလားထုိင္တစ္လံုးရွိသည္။ စာၾကည့္စားပြဲေပၚတြင္ က်မ္းစာအုပ္ကဲ့သို႔ ခပ္ထူထူ စာအုပ္ၾကီးမ်ား ညီညာစြာထပ္ထားျပီး အလယ္တြင္ ဖတ္လက္စ ကဲ့သို႔လွန္ထားေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထို႔ေနာက္ စာၾကည့္စားပြဲ၏ အေနာက္ဘက္ နံရံတြင္ေတာ့ လြန္စြာမွ ရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ျပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ စူးရဲရဲ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ကိုယ္တပိုင္းျပတ္ ပန္းခ်ီကား ၾကီး ခ်ိတ္ဆြဲထား၏။

“ဒီပံုၾကီးကလဲဟယ္ ဘာသေဘာနဲ႔ ဒီေနရာမွာ ခ်ိတ္ထားလဲ မသိဘူး၊ ငါဒီပံုကို ၾကည့္ရတာ တမ်ိဳးပဲ က်က္သေရ မရွိသလိုပဲ.. နင္ေကာ..”

“ေဒါက္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆက္သြားလို႔ မရေတာ့ဘူး… ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ.. ေတာ္ေတာ္လိုေသးလား”
ကားေမာင္းေနေသာ အဂၢက ေရွ႕ဘက္တြင္ စိပ္လာေသာ အပင္ၾကီးမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ကားေခတၱရပ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။ ေျမပံုၾကည့္ေနေသာ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက
“အင္း ဟုတ္ျပီ… ဒီနားမွာပဲ ရပ္ထားခဲ့ရမယ္ထင္တယ္ကြ ဒီထဲက အတိုင္းဆို အရင္က ဒီဘက္ေတြကို လွည္းလမ္းေပါက္တယ္ကြ ခုေတာ့ အပင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ထူလာတာပဲ၊ ငါလဲ မေရာက္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ၊ ဒါေၾကာင့္ လိုလိုမယ္မယ္ ငါ့အေဖဆြဲထားခဲ့တဲ့ ေျမပံုယူခဲ့ေပလို႔ပဲ၊ အင္း ေရာက္ဖို႔ေတာ့ ….အင္း… ၃ မိုင္ေလာက္ပဲ လိုေတာ့မယ္ ကြ္”
ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက ေက်ာ္ေက်ာ္တို႔ အုပ္စုကို တခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္ျပီး
“ဘယ္လိုလဲ ငါ့ညီတို႔ ေတာထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ စိတ္မ၀င္စားဘူးလား၊ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိအံုးမလား”
ေဇယ်က အသဲျပဲျဖင့္ ၀မ္းသာအားရထေအာ္သည္။
“ေ၀း………. မိုက္တယ္ေဟ့..၊ ေလွ်ာက္မွာေပါ့ဗ်ာ၊ အမွန္ပဲ ဒီလိုအေတြ႔အၾကံဳမ်ိဳးဆိုတာ ေငြနဲ႔ေတာင္ ၀ယ္ယူလို႔မရဘူး၊ ေဟ့ေကာင္ ေက်ာ္ေက်ာ္ ဟုတ္တယ္ဟုတ္”

“ရိုက္တ္ မွန္၏။ ေဟ့ဘယ္လိုလဲ ဟိုသံုးေကာင္”
ေက်ာ္ေက်ာ္ကလဲ ေထာက္ခံရင္း ေနာက္ခန္းတြင္ အိပ္ငိုက္ေနၾကေသာ ထင္လင္း၊ ရတနာႏွင့္ သဥၹာတို႔ကို ေမးလိုက္သည္။

“အိုေက..”
ထင္လင္းႏွင့္ သဥၹာတို႔က အိပ္ငိုက္ေနရာမွ ထ ေထာက္ခံၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရတနာကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းပင္။ အိပ္ေမာက်ေနေသာ ရတနာအားၾကည့္ရင္း ေဇယ်က အၾကံအစည္တစ္ခုရဟန္ျဖင့္ ကားေပၚမွ ဆင္းရန္ ျပင္ေနၾကေသာ တျခားသူမ်ားကို ရွဴးတိုးတိုးဆိုေသာ အမူအယာျဖင့္ မႏႈိးေသးပဲ အားလံုး အသာေလး ကားျပင္ကို ထြက္ရန္ လက္ဟန္ေျခဟန္ျဖင့္ လုပ္ျပ၏။ အထုပ္အပိုးေတြ အားလံုးခ်ျပီးေတာ့ ေဇယ်က အက်ီအမဲၾကီးအား ေခါင္းကို ျခံဳလိုက္ျပီး ရတနာကို အသာ လႈပ္ႏိႈးကာ….

“ရတနာ……… နင္ေသရေတာ့မယ္…. နင့္ကို ကိုက္သတ္စားၾကေတာ့မယ္…”

ဟု ေၾကာက္စရာ အသံျဖင့္ ေျပာ၏။ သို႔ေသာ္ သူဘယ္လိုလႈပ္ႏိႈးႏႈိး ရတနာက တုပ္တုပ္မွ် မလႈပ္ေခ်။ ေနာက္ထပ္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလႈပ္ႏႈိုးလိုက္ျပန္ျပီး….

“ရတနာ….. နင့္ကို ငါတို႔သတ္စားေတာ့မယ္… ဟဲအဲအဲ….”
ရတနာကား တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ေသးေခ်။ စ ေနရင္းျဖင့္ ေဇယ်မွာ စိတ္ပူလာကာ ရတနာ့ ပုခံုးကို အသာမျပီး ေခါင္းကို လႈပ္ကာ ထပ္ႏႈိုးျပန္သည္။
“ရတနာ.. ရတနာ.. ဟဲ့နင္… နင္ ဘာျဖစ္တာလဲ… ရတနာ …ရတနာ…”
“ျဗဲ…….”
“ေအာင္မယ္ေလးဗ်…….. ”
“ဒုန္း……….”
အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေသာ ရတနာက မ်က္ျဖဴလွန္ကာ ေဇယ်ကို ရုတ္တရက္ ျပန္ေျခာက္လိုက္သျဖင့္ ေဇယ်မွာ ေၾကာက္အား လန္႔အားျဖင့္ ထခုန္လိုက္ရာ ကားေခါင္မိုးႏွင့္ ေခါင္းေဆာင့္မိသြားေလေတာ့သည္။
“ဟားဟားဟား…. အရူး…. ငါ့ကို ေျခာက္မယ့္ေကာင္တဲ့ ငါျပန္ေျခာက္လိုက္တာနဲ႔ တခါထဲ လန္႔ဖ်တ္သြားတာ ၾကည့္ပါအံုး ”
ရတနာက သူ႔လုပ္ရပ္ကို သေဘာက်ဟန္ျဖင့္ ေခါင္းပြတ္ေနေသာ ေဇယ်ကို ၾကည့္ကာ တေသာေသာ ရယ္ေလသည္။
“ကၽြတ္ကၽြတ္.. ရုတ္တရက္မို႔ပါကြ… မဟုတ္ရင္ မလန္႔ပါဘူး…ဟြန္း”

ေခါင္းေလး အသာပြတ္၍ ဆင္းလာေသာ ေဇယ်ကို တျခားသူမ်ားက တဖန္ရယ္ၾကျပန္ေလသည္။

“ကဲကဲ… အထုပ္အပိုးေတြ အကုန္စံုေအာင္ ထည့္ျပီးရင္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမယ္….”
ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းက အားလံုးၾကားေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။

“အဲ….ဒါနဲ႔ အကိုရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားကို ဒီေနရာမွာ ထားခဲ့လို႔ ျဖစ္ပါတယ္ေနာ္…။”
ထင္လင္းက ေဒါက္တာအား ေမးလိုက္သည္။
“အင္း ရပါတယ္ ဘယ္သူမွ မွ မရွိတာ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔ ဟိုေရာက္ရင္ အဲဒိကို ေရာက္မယ့္ ကားလမ္းေပါက္မယ့္လမ္းကို ထပ္ရွာၾကမယ္ေလ..။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီနားမွာပဲ ခဏထားခဲ့ပါ..။ ညီတို႔ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြ အကုန္စံုေအာင္ ယူခဲ့ေလ….”
“ဟုတ္ကဲ့ ကဲ.. ရဲေဘာ္တို႔ ခ်ီတက္ၾကမယ္…”
အဂၢက သူ႔ကိုယ္သူ စစ္သားၾကီးပံုစံျဖင့္ ရင္ေကာ့ကာ ေျပာလိုက္ရာ သူ႔အား က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ငေပါဟု ၀ိုင္း၍ သမုတ္ၾကေလသည္။
သို႔ႏွင့္ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္း ဦးေဆာင္ေသာ လူငယ္တစ္သိုက္တို႔သည္ ေတာအုပ္ေလးထဲသို႔ အထုပ္အပိုးကိုယ္စီျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကေလသည္။

ေတာအုပ္ေလးထဲရွိ အပင္မ်ားသည္ တေမွ်ာ္တေခၚျမင့္ျပီး ထူထပ္စြာေပါက္ေရာက္ေနေသာ အပင္ရိပ္မ်ားေၾကာင့္ ေနေျပာက္ပင္ မထိုးပဲ တစ္ေတာလံုး အုပ္မိႈင္းေနေလ၏။ ျမဴမႈန္မ်ားလည္း ေနရာအႏွံ႕ ေ၀သီေနျပီး ေတာရိိပ္ေၾကာင့္ပဲလား မသိ ေအးစိမ့္ေနေလေတာ့သည္။ သူတို႔အဖြဲ႔သည္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသးေသာ ေတာတြင္း ျမင္ကြင္းကို တအံ့တၾသေငးေမာေနၾကကာ အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာရန္ ပင္ေမ့ေလ်ာ့ေနၾက၏ ။ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းႏွင့္ အဂၢတို႔က ေျမပံုလမ္းညႊန္ၾကည့္ျပီး က်န္လူမ်ားကေတာ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေတြ႔ရေသာ ရွဥ္႔ေလးမ်ား၊ ယုန္ေလးမ်ား စသည့္ ေတာေကာင္ေလးမ်ား ေျပးလႊားေနၾကသည္ကို ၾကည့္ၾကရင္း သေဘာအက်ၾကီး က်ေနၾကေလသည္။

“၀ါး… မိုက္လွခ်ည္လား အိမ္ၾကီးက…”
ေဇယ်က တအံ့တၾသျဖင့္ ေတာအုပ္အလြန္သို႔ အေရာက္တြင္ ဘြားကနဲျမင္လိုက္ရေသာ ေရွးေဟာင္း ရဲတိုက္ဆန္ဆန္ အိမ္ၾကီးကို ၾကည့္ရင္း ထေအာ္ေလသည္။ က်ယ္ျပန္႔လွေသာ ျခံ၀န္းၾကီး၏ အလယ္တြင္ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ၾကီး ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ဥေရာပ ပံုစံရဲတိုက္ၾကီးကို သူတို႔တဖြဲ႔လံုး တအံတႀသျဖစ္ေနၾကသည္။
“ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ျမင္ဖူးတဲ့ ရဲတိုက္ၾကီးပံုစံပဲ မိုက္လွခ်ည္လား ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုအေဆာက္အဦးမ်ိဳး ဒီတစ္လံုးပဲ ျမင္ဖူးေသးတယ္”
ထင္လင္းက ရဲတိုက္ၾကီးကို ၾကည့္ကာ ေဒါက္တာ ႏိုင္မင္းကို ေျပာလိုက္သည္။
“အင္း.. ဟုတ္တယ္ဗ်…။ ဒါကၽြန္ေတာ့္ အဖိုးကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းဆြဲျပီးေဆာက္ထားခဲ့တာေပါ့၊ သူက အိုင္ယာလန္မွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေနခဲ့တယ္ေလ.။ ျပီးေတာ့ သူသေဘာက်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒိက ရဲတိုက္ေတြ ပံုစံကို နမူနာယူျပီး သူပိုင္ လယ္ယာေျမမွာ အဲ့ဒိပံုစံအတိုင္း ဒီဇိုင္းဆြဲျပီး သူ႔စိတ္တိုင္းက် ေဆာက္လုပ္ခဲ့တာေပါ့။”

“ဒါျဖင့္ .. အကို႔အဖိုးက ဘာလုပ္တာလဲဟင္ သူက ႏိုင္ငံျခားက ျပန္လာျပီး ဒီလိုေတာထဲမွာပဲ ေနခဲ့တာလား”
သဥၹာက ၀င္စပ္စု၏။

“ကၽြန္ေတာ့္အဖိုးလား သူက ေတာ္ေတာ္ ခန္႔မွန္းရခက္တဲ့ထဲမွာ ပါတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖေျပာျပသေလာက္ေတာ့ ျမိဳ႕မွာ အေျခခ်ေလာက္ေအာင္ ေငြေၾကးရွိေပမယ့္၊ သူက ဒီဘက္ေတာပိုင္းမွာပဲ တမင္သက္သက္ကို လယ္ယာေျမေတြ ၀ယ္ျပီးေတာ့ကို ေနတာ၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔သားျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကိုေတာ့ သူ႔ေတာမွာ မေနေစပဲ ျမိဳ႕မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားနဲ႔ ေနေစတယ္။ ျပီးေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း ပညာေတြကို ေလ့လာလိုက္စားရတာ ၀ါသနာပါတယ္ေလ..”

ရတနာက ေက်ာ္ေက်ာ့္ကို ထူးထူးဆန္းဆန္း ပညာဆိုတာ ဘာကိုေျပာပါလိမ့္ဟု အမူအရာ ႏွင့္ ေမးရာ ေက်ာ္ေက်ာ္ကလဲ သူနားမလည္ေၾကာင္း ပခံုးတြန္႔ျပသည္။

“ကဲ..ကဲလာသြားၾကမယ္ေလ…ေအးေအးေဆးေဆး နားၾကတာေပါ့”
သူတို႔အဖြဲ႕သည္ အထုပ္အပိုးကိုယ္စီျဖင့္ ထိုရဲတိုက္ၾကီးဆီသို႔ ခ်ီတက္သြားၾကေလသည္။

“ဟဲ့ သဥၹာ ဘာကိုေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္ေနတာလဲ..”
ေနာက္သုိ႔ တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ လည္ျပန္ၾကည့္ေနေသာ သဥၹာကို ထင္လင္းက ေမးလိုက္ရာ
“မသိဘူးဟ… ငါ့စိတ္ထဲ ငါတို႔ေနာက္ေက်ာကို တစံုတစ္ေယာက္ စိုုက္ၾကည့္ေနသလို ခံစားရလို႔..”

“အာ .. လာပါဟာ ေပါက္ကရေတြ နင္ကလဲ… နင္စိတ္ထင္တာေနမွာပါ.. ေပးနင့္အထုပ္…”
ထင္လင္းသည္ သဥၹာ၏ အထုပ္ေတြကို ၀ိုင္းကုိင္ေပးရင္း အတူတူတြဲေခၚသြား၏။ သဥၹာကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ေနာက္ေက်ာမလံုသလို ခံစားေနရေလေတာ့၏။

ရဲထြဋ္က အိပ္ယာေဘးရွိေသနတ္ကို အသာကိုင္လိုက္၏။
“ကိုဘုန္းေမာ္လား….”
တံု႔ျပန္သံျပန္ မၾကားရေခ်။ ရဲထြဋ္က တဲထဲမွ တြားသြားကာ တဲျပင္ကို တုိးထြက္လိုက္သည္။
တဲ၏ ပတ္ပတ္လည္ကို အတန္ၾကာ လွည့္ပတ္ၾကည့္ေသာ္လည္း ဘာေကာင္မွ ရွိမေနေခ်။

“ေဟး… ရဲထြဋ္ ဘာေတြ႕လို႔လဲ…”
တဲ၏ အေရွ႕ဘက္တူရူဘက္ဆီမွ ဘုန္းေမာ္က လွမ္း၍ ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္၏။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ တဲနားကို အေကာင္တစ္ေကာင္မ်ား ကပ္လာသလားလို႔ အသံၾကားလိုက္လို႔..”

“ေတြ႔လား…..”

“ခုနက တဲထဲကေနေတာ့ အသံၾကားရျပီး အျပင္ဘက္မွာ လွည့္ပတ္ ရွာေတာ့ မေတြ႕ေတာ့ျပန္ဘူးဗ်”

“ဟုတ္လား ေဆာရီးကြာ ငါမီးထပ္ဖို ဖို႔ထင္းနဲနဲသြားေကာက္တာ… ေျပာလို႔မရဘူးကြ ဒီဘက္ ရုိးျပတ္ေတြထဲ ၀င္သြားတာျဖစ္မယ္။ သတိ၀ိရိယေတာ့ ထားေဟ့။ အေကာင္ေသးေသးဆို ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဟင္းမ်ိဳးၾကီးေတြဆို အႏၲရာယ္ရွိတယ္ကြ”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီနားတ၀ိုက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထပ္ရွာၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလား ကိုဘုန္းေမာ္”
ရဲထြဋ္ စကားမဆံုးမီပင္ ဘုန္းေမာ္က ရဲထြဋ္ကို ဓာတ္မီးေပးကာ သူကေတာ့ေသနတ္ ကိုင္လိုက္ျပီး ရုိးျပတ္ေတာဆီသို႔ သတိ၀ိရိယၾကီးစြာျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္သြား၏။
ရုိးျပတ္ေတာထဲတြင္ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ေကာင္ ရွိေနသည္ကေတာ့ ေသခ်ာလွ၏။ ကိုင္းပင္မ်ားသည္ လႈပ္ရမ္းေနသည္။ ရိုးျပတ္အစပ္နားဆီသို႔ အေရာက္တြင္ ထိုအပင္မ်ားသည္ အေနာက္ဘက္သို႔ လႈပ္ရမ္းေနရာမွ ဘုန္းေမာ္တို႔ ရွိရာ တူရုူဘက္ဆီသို႔ လႈပ္ရမ္းလာေလသည္။
“ ရဲထြဋ္ ငါ့ေနာက္ဘက္က နဲနဲခြာေနျပီးေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္ကို ေသခ်ာထိုးထားေပး”
ဘုန္းေမာ္က သတိၾကီးစြာျဖင့္ ေနာက္သို႔ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ဆုတ္လိုက္ျပီး အသင့္အေနအထားျဖင့္ ေသနတ္ကို ရုိးျပတ္ေတာဆီသို႔ အေသအခ်ာ ခ်ိန္ရြယ္ထား၏။ လႈပ္ရမ္းေနေသာ ကိုင္းပင္မ်ားသည္ ေရွ႕ဘက္ကိုက္ အနည္းငယ္အကြာသို႔ အေရာက္တြင္ ျငိမ္သက္သြားျပီး အသံတခုထြက္လာေလသည္။
“ကယ္….ကယ္ၾကပါ…”
“ဟာ… ဒါလူ….လူအသံကြ..”
ရိုးျပတ္ေတာထဲသို႔ တိုးသြားျပီး ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ စုတ္ျပတ္ေပေရေနေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ကိုင္းေတာထဲတြင္ လဲေနေလသည္။ ဘုန္းေမာ္က ေမ့ေမ်ာေနေသာ လူကို စမ္းသပ္ၾကည့္ျပီး
“အသက္ရွိေသးတယ္ကြ အသက္ရႈပံုၾကည့္ရတာ အေတာ္အားနည္းေနပံုပဲ လာသူ႔ကို ငါတို႔ တဲဆီကို မ သြားၾကရေအာင္”
တဲဆီသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဘုန္းေမာ္က အရက္အနည္းငယ္ကို ထိုလူ၏ ပါးစပ္ထဲသို႔ ေလာင္းထည့္လုိက္သည္။ အရက္အနည္းငယ္ ၀င္သြားေတာ့မွ မ်က္လံုး အနည္းငယ္ပြင့္လာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ပါးစပ္အနည္းငယ္ ဟျပီး တိုးတိုးေလး ေျပာေနသျဖင့္ ရဲထြဋ္က ထိုလူပါးစပ္နား နားကပ္၍ နားေထာင္လိုက္၏။
“သူ႔ကို တခုခု ေကၽြးဖို႔ေျပာေနတာဗ်၊ အစာမစားရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပံုပဲ…”
ဘုန္းေမာ္က သူတို႔၌ပါလာေသာ အသားေျခာက္ကို ထိုသူအား ေကၽြးလိုက္ေသာအခါ မည္မွ်ၾကာေအာင္ မစားေသာက္ခဲ့ရသည္ မသိ အငမ္းမရစားေလေတာ့သည္။
“ေျဖးေျဖး စားပါကြာ .. နင္ေနပါအံုးမယ္ ေရာ့ ေရေႏြးေသာက္လိုက္အံုး”
ရဲထြဋ္က ထိုလူအား ေရေႏြးကမ္းေပးလိုက္၏။ အစားအေသာက္ နည္းနည္းစားလိုက္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာမွာ ေသြးေရာင္ အနည္းငယ္ လႊမ္းလာေလေတာ့သည္။ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္မွ ထိုလူသည္ လူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ အလြန္အမင္း စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ပံုျဖင့္ ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ ပို၍ အိုစာေနသည့္ပံုေပၚေနေလသည္။
အနည္းငယ္အားရွိလာေတာ့မွ ထိုလူရြယ္က
“ကၽြန္ေတာ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ကယ္ပါအံုးဗ်ာ…. သူတို႔ … သူတို႔.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အကုန္သတ္လိုက္ၾကျပီလား မသိဘူး ကယ္ပါအံုး အရမ္း .. ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ဗ်ာ….သူငယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ…”
အလြန္ေျခာက္ျခားေနဟန္ျဖင့္ ဗလံုးဗေထြးေျပာေန၏။
“ေျဖးေျဖးေျပာပါအံုး ငါ့ညီ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆိုေတာ့ မင္းတစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူးထင္တယ္၊ အရင္ဆံုး မင္းတို႔ ဘာျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာ ေအးေအးေဆးေဆးေျပာျပ အံုး၊ ျပီးေတာ့ မေၾကာက္ပါနဲ႔ ငါတို႔ ရွိတယ္ ၊ ေအးေဆးေျပာျပ”
လူငယ္လဲ စိတ္ျပန္လည္ တည္ျငိမ္ေစရန္ အသက္ျပင္းျပင္း တ၀ရွဴရႈိက္လိုက္ျပီး…
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇာတ္လမ္းကို စေျပာျပရရင္ … ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကေန စတာပါ….. အျဖစ္က ဒီလုိပါ…”

အခန္း(၅)
`ေဟ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ ငါတို႔ ခရီးထြက္ရင္ ဟုိနားဒီနား ျမိဳ႕ျပင္ေလာက္ေတာ့ မထြက္ခ်င္ဘူးကြာ မႏွစ္ကလဲ ေရာက္ျပီးသားဆိုေတာ့ ငါတို႔ မေရာက္ဘူးတဲ့ ေ၀းေ၀းလံလံ ေဒသ တခုကို ထြက္ရင္ေကာင္းမလားလို႔´
အဂၢက သူ႔အၾကံအစည္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပလိုက္၏။
ထိုအခါ ေက်ာ္ေက်ာ္က
`ေအး မဆိုးဘူး မင္းအၾကံအစည္ ငါလဲ အဲ့လိုစဥ္းစားေနတာကြ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကို သြားရင္ေကာင္းမလဲ မသိဘူးေနာ္´
`အဟတ္ ဒါေတာ့ မပူနဲ႔ကြ မင္းတို႔ေျပာတာေတာင္ ေနာက္က်ေနျပီ ငါမေန႔က ပဲ လမ္းေၾကာင္းတခုေတြ႔ခဲ့တယ္ကြ´
ေဇယ်က မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာနဲ႔၀င္ေျပာသည္။
`အင္းေျပာ..´
`ဒီလိုကြ မေန႔က ငါက ငါတို႔ အိမ္နားက အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ အသုဘကို လိုက္ပို႔ရင္း ကားေပၚမွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ သိလာတာ၊ အဲေဒါက္တာ တစ္ေယာက္ဆို ပိုမွန္မယ္ကြ သူက ငါနဲ႔ အိမ္အျပန္မွာ ကားေပၚမွာ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္လိုက္လာတာေလ၊ ငါတို႔ မိတ္ဖြဲ႔ရင္း စကားဆက္စပ္မိရာကေန ငါတို႔ခရီးတခုထြက္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္သြားတာကြ၊ သူက နယ္ဘက္မွာ သူ႔ဘိုးဘြားပိုင္ေျမေတြကို ထိန္းသိမ္းမယ့္ လူမရွိေတာ့လို႔ သူက နယ္ကိုသြားရမွာတဲ့ကြ´

`အဲဒါနဲ႔ ငါတို႔ ခရီးထြက္မွာနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲဟ´
ရတနာက ေဇယ် စကားကို ျဖတ္၍ ေမးလိုက္သည္။

`အာေနအံုးေလဟာ စကားကိုဆံုးေအာင္ နားေထာင္အံုး၊ ဒီလိုကြ သူက တကိုယ္တည္းသမား ျပီးေတာ့ သူ႔ဘိုးဘြားပိုင္ေျမေတြဆိုတာ ေတာဘက္ပိုင္းမွာေလ သူေျပာပံုအရဆို ဧကေတာ္ေတာ္က်ယ္တယ္ကြ၊ အဲဒါသူက ငါတို႔ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ခ်င္ရင္ သူနဲ႔အတူတူ လိုက္ခဲ့ဖို႔ ေခၚတာကြ´

`အာ ျဖစ္ပါ့မလား အားနာစရာၾကီး သိလဲသိပ္သိတာလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႔´
တခ်ိန္လံုး ျငိမ္နားေထာင္ေနေသာ သဥၹာက ၀င္ေမးလိုက္သည္။
`ရပါတယ္ကြ သူက ေတာ္ေတာ္ခင္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ကြ အသက္ကေတာ့ ၃၀ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္၊ ေဖာ္ေဖာ္ေရႊေရႊပဲ၊ အဲ ခုမွ သတိရတယ္ သူက မင္းတို႔ကိုလဲ ေသာၾကာေန႔က်ရင္ သူ႔အိမ္မွာ ထမင္းေကၽြးဖိတ္ထားေသးတယ္ကြ၊ မင္းတို႔ တခါေလာက္ ေတြ႔ၾကည့္လိုက္ပါ၊ ခင္ဖို႔အေတာ္ေကာင္းတယ္´
ေက်ာ္ေက်ာ္က စကားမေျပာပဲ အဂၢကို မ်က္စျပစ္ျပလိုက္သည္။ ရတနာႏွင့္ သဥၹာတို႔ကေတာ့ ေဇယ်ဘက္သို႔ လွည့္ကာ ပုခံုးတြန္႔ျပၾကသည္။
`ဘာလဲ နင္တို႔က မလိုက္ခ်င္ၾကဘူးလား´

`ေကာင္းေတာ့ေကာင္းပါတယ္ဟာ …. အင္း ေသာၾကာေန႔က် အေျခအေနၾကည့္ၾကတာေပါ့၊ သူစိမ္းတနယ္ကို ငါတို႔ မသိတဲ့လူနဲ႔ လိုက္သြားရမွာဆိုေတာ့…..´
ဆက္မေျပာပဲ စကားကို ရပ္ထားလိုက္သည္။
`ေအး ဒါေတာ့ ဟုတ္တယ္ကြ… ငါသိတယ္ နင္တို႔ မိန္းကေလးေတြ အေနနဲ႔ အဆင္ေျပပါ့မလားလို႔ ေတြးေနတာကို၊ ေအးေလ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထမင္းဖိတ္ေကၽြးတဲ့ ေန႔ ၾကည့္ၾကည့္တာေပါ့´
ေက်ာ္ေက်ာ္က ေတြးေတြးဆဆႏွင့္ ၀င္ေျပာသည္။ အဂၢကေတာ့ ေခါင္းရႈပ္ဟန္ျဖင့္ သူ႔ဦးေခါင္းက ဆံပင္ေတြကို ထိုးဖြေနေလသည္။ ေဇယ်ကေတာ့ သူစီစဥ္ေသာ ကိစၥကို အေလ်ာ့ေပးခ်င္ပံု မေပၚပဲ
`ေနပါအံုးဟာ အထင္နဲ႔ ေလွ်ာက္မေတြးေနနဲ႔အံုး ေတြ႕ၾကည့္ၾကအံုး´
`Hi everybody´
ကန္တင္းထိပ္မွေန၍ ထင္လင္းက သူတို႔ အဖြဲ႔ကို လွမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
ထင္လင္းက လြတ္ေနေသာ ထိုင္ခံုတခံုတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္ျပီး
`ဘာေတြေျပာေနၾကတာလဲ ငါ့လဲ ေျပာအံုး´
ေက်ာ္ေက်ာ္က
`ေအး ခရီးသြားဖို႔ တိုင္ပင္ေနတာကြ… အဲေဇယ်ကိုပဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ကြာ သူေျပာျပလိမ့္မယ္´

အခန္း(၆)
ထိုလူငယ္က စကားေျပာေနရင္း ေမာပန္းစြာျဖင့္ ခဏနားလိုက္ျပီး ေရေႏြးတက်ိဳက္ကို တ၀ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။
ဘုန္းေမာ္က လူငယ္ အေမာေျပသည္ အထိ ေစာင့္ဆိုင္းလိုက္ျပီးမွ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္။
“ဒါနဲ႔ ညီတို႔ သြားတာ အားလံုးေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ မင္းအပါ၀င္ေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးသြားတာ ၆ေယာက္ပါ၊ အဂၢ၊ ေက်ာ္ေက်ာ္၊ ေဇယ်၊ ရတနာ၊ သဥၹာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္လင္း တို႔ပါပဲ။ အဲဒိမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထမင္းဖိတ္ေကၽြးတဲ့ ေသာၾကာေန႔ကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးပဲ လူစံုတက္စံု အဲဒိ ဆရာ၀န္အိမ္ကို သြားခဲ့ၾကတယ္။ ေဇယ်ေျပာသလိုပဲ အဲဒိေဒါက္တာ က ေတာ္ေတာ္လဲ ေဖာ္ေရႊပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔လဲ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္တယ္။ သူက ေလာေလာဆယ္ ဒီအိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနတယ္တဲ့။ သူ႔မိဘေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့၆လေလာက္ကပဲ ကားအက္စိဒင့္ ျဖစ္ျပီး ဆံုးပါးသြားၾကျပီတဲ့။ သူ႕မိဘေတြ ဆံုးသြားေတာ့ ေတာဘက္က သူ႔မိဘေတြ ထားခဲ့တဲ့ ဘိုးဘြားပိုင္ေျမေတြကို ၾကည့္ရႈဖို႔ လူမရွိတာနဲ႔ သူသြားရမွာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာျပတယ္။ သူက ေဇယ်နဲ႔ စကားဆက္စပ္မိရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ ခရီးထြက္ခ်င္တယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ သူ႔သြားမယ့္ နယ္ကို လိုက္ခဲ့ရင္ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ေတာဘက္ပိုင္း ျဖစ္လို႔ ရဖူးၾကမွာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ အထူးအဆန္းေတြ ေတြ႕ရမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ အလည္လိုက္သြားဖို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ခရီးထြက္ဖို႔ ကားကိုက်ေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္အိမ္က ေတာင္းေအ့စ္္ကားၾကီးကို ယူလာခဲ့ၾကတယ္၊ လူၾကီးေတြ စိတ္မပူေအာင္ နယ္ဘက္က ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးငယ္နဲ႔ စည္း၀ါးကိုက္ျပီး သူ႔ဆီ သြားမလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိဘေတြကို ဖုန္းဆက္ခိုင္းခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးထြက္ခဲ့ၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒါက္တာ့ရဲ႕ ဘိုးဘြားပိုင္ေျမေတြလို႔ ေျပာတဲ့ ေတာဘက္ပိုင္းကို ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ေတာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ျမိဳ႕ျပင္ေလာက္က ေတာေလးေတြပဲ ျမင္ဖူးထားတာ အဲဒိေဒါက္တာ ေခၚသြားတဲ့ ေတာပိုင္းက တကယ့္ ေတာအုပ္ၾကီးပဲဗ်ာ။ အဲဒိတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ နယ္ေျမကို ေရာက္သြားေတာ့ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ေနခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေတာက နက္သထက္နက္လာေတာ့ ေရွ႕ဆက္ကားေတာင္ ေမာင္းလို႔ မရေတာ့ဘူး၊…….”
ထင္လင္းက စကားေျပာေနရင္း ေမွာင္မဲေနေသာ ေတာအုပ္ဆီသို႔ ေငးေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ ရုပ္ရွင္ျပသလို ျပန္ျမင္ေနေပလိမ့္မည္။ မီးပံု နံေဘးမွ ဘုန္းေမာ္တို႔ ၂ေယာက္သည္ ထင္လင္းေျပာသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္ေနၾကေလသည္။ ေတာအုပ္ဘက္ဆီမွ တခ်က္ခ်က္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ အူေသာ ေခြးအူသံမ်ား ၾကားရ၏။ မီးဖုိထားေသာ အနီးတ၀ိုက္မွ လြဲ၍ တေတာလံုး ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္မဲေနေလေတာ့၏။

“အရင္က ဒီေနရာေတြက လယ္ယာေျမေတြထင္တယ္”
“ဟုတ္တယ္… ဟိုမွာေတြ႔လား စပါးပင္ေတြ ျမက္ရိုင္းေတြၾကားထဲမွာ ေရာေပါက္ေနၾကတယ္”

လယ္ကြက္ေဟာင္းမ်ားကိုျဖတ္ေလွ်ာက္လာျပီး ေတာထေနေသာ ျမက္ရိုင္းခ်ံဳႏြယ္မ်ားကို ၾကည့္ရင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေျပာေနၾကျခင္းျဖစ္၏။
“ကိုဘုန္းေမာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆက္သြားရအံုးမယ္ ထင္လဲဗ်”
“အင္း ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ေနာက္တစ္ေန႔ေလာက္ထိ ဆက္သြားရလိမ့္မယ္ဗ် ဒီနားက ရြာပ်က္ေနရာေလ.. အရင္က ကပ္ဆိုက္ျပီး ရြာကို ပစ္ေျပးကုန္ၾကတာေပါ့”

“ညေနလဲ အေတာ္ေစာင္းေနျပီဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီရြာပ်က္မွာပဲ ဒီညတစ္ည အိပ္ၾကရမယ္ထင္တယ္”
“အမွန္ပဲ ရဲထဋ္ေရ ဒီနားမွာ လယ္ကြက္ရွိပံုေထာက္ရင္ သူတို႔ စပါးေျခြေလွ႔တဲ့ သလင္းလဲ ဒီနားတ၀ိုက္မွာ ရွိရမယ္၊ အဲဒိမွာပဲ တဲထိုးၾကတာေပါ့”
တဲထိုးမည့္ေနရာကို ရွာရန္ ရဲထြဋ္္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သည္ အထုပ္အပိုးကိုယ္စီျဖင့္ လယ္ကန္သင္းရိုးမ်ားကို ျဖတ္ျပီး ဆက္ေလွ်ာက္ၾကေလသည္။ ဘုန္းေမာ္ယူဆသည့္အတိုင္းပင္ ရိုးျပတ္မ်ားအလြန္တြင္ စပါးေျခြေလွ႔ေသာ သလင္းေဟာင္းတစ္ခုကိုေတြ႔ရေလသည္။ ထိုေနရာသည္ ေနရာေဟာင္းျဖစ္သည့္အတြက္ ယခင္ကလို ရွင္းလင္းမေနပဲ ျမက္ႏုေလးမ်ားအနည္းငယ္ေတာ့ ေပါက္ေရာက္ေနသည္။ အထုပ္အပိုးမ်ားကို ခ်ကာ သူတို႔တဲထိုးမည့္ ေနရာတ၀ိုက္ ကို အနည္းငယ္ရွင္းလင္းလိုက္ၾကျပီး ငုတ္တိုင္ေလးမ်ားစိုက္ကာ တဲထိုးလိုက္ၾကသည္။
“မီးလဲ နဲနဲဖိုထားမွျဖစ္မယ္ထင္တယ္ရဲထြဋ္ ေရ၊ ဒီေနရာက ေတာအုပ္နဲ႔ နဲနဲနီးတယ္ ေတာေကာင္ေတြ ဘာေတြရွိေနႏိုင္တယ္၊ ဒီေတာ့ တလွည့္စီအိပ္ၾကတာ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္ကြ”
“အုိေက အကိုေရ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ မအိပ္ခ်င္ေသးပါဘူး၊ အကိုအိပ္ခ်င္အိပ္ႏွင့္ေလ”
“ရပါတယ္ ငါလဲ ေလာေလာဆယ္ မအိပ္ခ်င္ေသးပါဘူး၊ စကားစျမည္ေျပာၾကတာေပါ့ကြာ”
ညသည္ လမိုက္ေသာ္လည္း ေကာင္းကင္ယံ၌ ၾကယ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ထြန္းပေနသည့္ အတြက္ အလင္းမွိန္ျပျပေတာ့ ရွိ၏။ ပုစဥ္းရင္ကြဲသံမ်ားသည္ ပတ္ပတ္လည္ရွိ ရိုးျပတ္မ်ားဆီမွ ဆူညံေနသည္။

“ကၽြန္ေတာ္က ဒီလိုေတာပိုင္းေတြ မေရာက္ဖူးဘူး အကိုရ”
ရဲထြဋ္သည္ ျမိဳ႕မွ အလည္လာတုန္း ေတာလည္ခ်င္သည္ ဆို၍ သူ႔ဦးေလးက နယ္ေျမကၽြမ္းက်င္ျပီး အလုပ္ကိစၥႏွင့္ သြားမည့္ ဘုန္းေမာ္ႏွင့္ အေဖာ္အျဖစ္ထည့္လိုက္ျခင္းျဖစ္၏။

“ဒါနဲ႔ အကိုကအမဲေကာ ပစ္လား”
ရဲထြဋ္က ဘုန္းေမာ္ကို ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ဘုန္းေမာ္က ဓာတ္ဗူးထဲမွ ေရေႏြးကို ငွဲ႔ျပီး ခြက္ကို လွမ္းေပးလိုက္ျပီး
“အင္း…. ငါက ေတာေခါင္းဆိုေတာ့ သစ္ေတာေတြ မျပဳန္းတီးေအာင္ ေတာထဲလွည့္ပတ္သြားရင္း နီးစပ္ရာ သားေကာင္ေလးေတာ့ ပစ္တာေပါ့၊ သီးသီးသန္႔သန္႔ၾကီးရယ္ေတာ့ မပစ္ျဖစ္ပါဘူး၊ ဘယ္လိုလဲ မင္းေတာထဲ လိုက္လာတာ ေပ်ာ္ရဲ႕လား”

“အဟတ္.. ေပ်ာ္တာေပါ့ဗ်ာ၊ ျမိဳ႕ျပရဲ႕ ေညွာ္နံ႔ေတြကေန ခဏေရွာင္ျပီး ဒီလိုစိမ္းလန္းလတ္ဆတ္တဲ့ ရနံ႔ေတြကို ရွဴရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး လန္းဆန္းသြားတယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အျမင္လဲတမ်ိဳးဆန္းေနတယ္ေလ..”

ရဲထြဋ္ေျပာသည္ကို ဘုန္းေမာ္က သေဘာက်စြာရယ္လိုက္ျပီး
“ဟားဟား… ဒါက မင္းက ျမိဳ႕မွာေနေတာ့ ဒီက သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြ ေတြ႕ျပီး အျမင္ဆန္းသြားတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ကြာ၊ ၾကာၾကာေနရင္ မင္းပ်င္းသြားလိမ့္မယ္ကြ၊ အဟ တကယ္ေျပာတာ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေတာေခါင္းေတြဆို ျမိဳ႕ျပရဲ႕ တိုက္တာၾကီးေတြကို လြမ္းေနၾကတာ၊ စဥ္းစားၾကည့္ေလ တေန႔တေန႔ ဒီေတာထဲပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနရတာကိုး….”
ဟု အရယ္တပိုင္းႏွင့္ ရွင္းျပ၏။

သူတို႔၂ဦး စကားေျပာေနရင္းျဖင့္ပင္ တျဖည္းျဖည္း ဉာဥ့္နက္လာေလေတာ့၏။ တခ်က္တခ်က္ ေတာအုပ္ဘက္ဆီမွ ေခြးအူသံမ်ား (ဘုန္းေမာ္၏ ေျပာျပခ်က္အရ ေခြးအအူသံမ်ား) ကိုၾကားရျပီး ေတာ္ရုံေၾကာက္တတ္ေသာ သူအဖို႔ ေက်ာခ်မ္းဖြယ္ပင္။

“ကဲ… အိပ္ေတာ့ ရဲထြဋ္ေရ… ငါတလွည့္ကင္းေစာင့္ေပးမယ္.. ဒီနားတ၀ိုက္က တခါတေလ က်ားေတြေတာင္ ေတြ႕ရတတ္တယ္၊ စိတ္ေတာ့ မပူပါနဲ႕ မင္းေသနတ္ကို ေဘးမွာထားျပီးေတာ့ အိပ္ေပါ့..”

ရဲထြဋ္လဲ တဲထဲသို႔ ၀င္ကာ အိပ္ယာ၀င္ေလေတာ့သည္။ ဘုန္းေမာ္ကေတာ့ တဲေလးႏွင့္ ၀ါးတရိုက္ခန္႔ အကြာတြင္ ဖိုထားေသာ မီးပံုေလးနားတြင္ ထိုင္ကာ ကင္းေစာင့္ေပးေနေတာ့၏။

အခန္း(၃)
ေ၀မႈန္ေနေသာ ျမဴမ်ားက မ်က္စိေရွ႕ လက္တစ္ကမ္းကိုပင္ မနည္းၾကည့္ေနရ၏။ ေတာအုပ္ေလး၏ သစ္ပင္မ်ားၾကားတြင္ ေအးစိမ့္ေနေသာ ေလမ်ားက တဟဲဟဲႏွင့္ တိုးေ၀ွ႕တိုက္ခတ္ေနသည္။ ျငိမ္သက္ေနေသာ သစ္ပင္အိုမ်ားၾကား ညိဳညစ္ညစ္ သစ္ရြက္မ်ားက ျပန္႔က်ဲေန၏။
“ရွပ္… ရွပ္… ရွပ္”
ခပ္လွမ္းလွမ္းဆီမွ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာေသာ ေျခသံမ်ားကို ၾကားရ၏။

ရိုးတိုးရိပ္တိတ္ အရိပ္သံုးခုသည္ ျမဴမႈန္မ်ားၾကားမွ တိုးထြက္လာသည္။
“ေက်ာ္ေက်ာ္…. နင္ေလွ်ာက္လို႔ ရေသးရဲ႕လား ….”
ေျခေထာက္တြင္ တခုခုႏွင့္ ထိရွထားဟန္ရေသာ ဒဏ္ရာမွ ေသြးမ်ား အဆက္မျပတ္က်ေနသျဖင့္ ေက်ာ္ေက်ာ့္ကို ေဇယ်ႏွင့္ တဖက္စီတြဲေပးထားေသာ ရတနာက ေမးလိုက္၏။
“ငါ..ငါ မရေတာ့ဘူးဟာ ဆက္မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး.. အားကၽြတ္ကၽြတ္ ငါ့.. ငါ့ကို ထားခဲ့လိုက္ပါေတာ့ နင္… နင္တို႔ ဆက္ေျပးေတာ့…. မဟုတ္ရင္ ငါ့ဆီက ေသြးနံ႔ေတြေၾကာင့္ နင္တို႔ပါ ဒုကၡေရာက္ကုန္လိမ့္မယ္”

ေက်ာ္ေက်ာ္၏ စကားေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးစလံုး ခပ္သုတ္သုတ္ တြဲေလွ်ာက္ေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားကို တုန္႔ရပ္လိုက္သည္။
“ဘာ မင္းဘာေျပာလိုက္တာလဲ…. အဓိပၸါယ္မရွိတာကြာ.. ငါ.. ငါတို႔ ဘာလို႔ မင္းကိုထားခဲ့ရမွာလဲ မင္းမရေတာ့ရင္ ငါမင္းကို ကုန္းပိုးေခၚမယ္ကြာ…မင္းအခုနားခ်င္ရင္ ခဏထိုင္နားလိုက္အံုး”
ေဇယ်က စိုးရိမ္တၾကီး သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာ၏။
ရတနာက ငိုေတာ့မည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္… ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး
“အီး..ဟီး..ဟီး ငါ..ငါတို႔ ဒီက ထြက္ႏိုင္ပါအံုးမလားဟာ… ငါသိပ္ေၾကာက္လာျပီ… ငါတို႔… ငါတို႔ ဒီတိုင္းပဲ ဒီေနရာမွာ ေသၾကရေတာ့မွာေပါ့…. အီးဟီးဟီး….”
ဟုေျပာကာ ငိုယိုေနေတာ့သည္။

“တိတ္စမ္း ရတနာ .. ငါတို႔ ဒီထိေျပးလာျပီးမွ ခုငိုေနလို႔ ဘာမွ မထူးဘူး ငါတို႔ နင္ခံစားေနရတာကို သိတယ္ ဒါေပမယ့္ ငိုေနမယ့္ အစား နည္းလမ္းေလးဘာေလး စဥ္းစားပါလား” ဟု ေဇယ်က ေအာ္ေလသည္။

ဒဏ္ရာႏွင့္ ေက်ာ္ေက်ာ္ကေတာ့ စကားတစ္ခြန္းမွ် ၀င္မေျပာႏိုင္ပဲ မ်က္စိမွိတ္ကာ အသာမွိန္းေန၏။
ေဇယ်စကားေၾကာင့္ ရတနာက အငိုတိတ္လိုက္ျပီး
“ဘာ….နည္းလမ္း… ဟုတ္လား နင္ရူးေနလား ဘာနည္းလမ္းရွိလို႔လဲဲ ငါတို႔ ဟိုေနရာက ေျပးလာတာ တစ္ညနဲ႕ တစ္ေန႔ ရွိေနျပီ ငါတို႔ခုထိ တခ်ိန္လံုးေျပးေနရတာပဲေလ… ဟိုအေကာင္ေတြ ငါတို႔ကို တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ျပန္မိသြားမွာပဲ… အဲဒိခ်ိန္က်ရင္…..”
ရတနာက စကားကို ဆက္မေျပာပဲ ရပ္ပစ္လိုက္သည္။
“တိတ္စမ္းဟာ… နင္ေသြးေၾကာင္ေနတာလား”

ေဇယ်က ရတနာ ပုခံုးကို လႈပ္၍ ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။
ရတနာက သူ႔ပုခံုးဆီက ေဇယ်လက္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းျပန္ ပုတ္လိုက္ျပီး….
“မေၾကာင္ဘူး… နင္ငါ့ကို လာေအာ္မေနနဲ႔ ဒီဇာတ္လမ္းကို စတာ နင္ပဲ…. နင့္ေၾကာင့္ ငါတို႔အားလံုး ဒုကၡေရာက္ကုန္တာ… ခုအားလံုးတကြဲတျပားစီ ေသလားရွင္လား မသိဘူး အဲဒါနင္သိလား နင့္ေၾကာင့္ …နင့္ေၾကာင့္”

ရတနာက ေဒါသတၾကီးႏွင့္ ေဇယ်ရင္ဘတ္ကို ေဆာင့္တြန္းလိုက္သည္။
“အာ… ေတာ္စမ္းဟာ”
ေဇယ်က ရတနာကို ေျမျပင္ေပၚသို႔ တြန္းလွဲပစ္လိုက္သည္။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ေတာ္ၾကစမ္းကြာ.. မင္းတို႔ အခု ေသာက္ေရး မပါတာေတြေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ ဒီေလာက္ အသက္လုေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အခ်င္းခ်င္း သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္ ရင္ အကုန္လံုး ေသကုန္လိမ့္မယ္၊ ဘယ္သူ႔အမွားမွ မဟုတ္ဘူး ငါတို႔အားလံုးကိုက မဆင္မျခင္ လိုက္လာမိတာ၊ အားလံုးအတူတူပဲ၊ ခုျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာကို အရင္ မရွင္းပဲ ျပီးတာေတြ ေသာက္ျပစ္တင္ေနလဲ ဟိုေသခ်င္းဆိုးေကာင္ေတြက ငါတို႔ကို ကိုက္သတ္စားမွာက စား..မွာ…….ဟင္..”
ေက်ာ္ေက်ာ္က စကားေျပာေနရင္း ရုတ္တရက္ စကားကို ရပ္လိုက္ျပီး…

“ဟာ…. ေတာ…ေတာတိုးသံေတြ… ၾကားေနရတယ္ လာ….လာေနၾကျပီထင္တယ္… ေျပးေျပး…”
ခုနက ရန္ျဖစ္ေနေသာ ေဇယ်တို႔ ႏွစ္ေယာက္သည္ အေရးၾကံဳေတာ့ ဒဏ္ရာရေနေသာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေက်ာ္ေက်ာ့္ကို ၀ိုင္းမၾကသည္။
သို႔ေသာ္ ထူးဆန္းစြာပင္ ေက်ာ္ေက်ာ္က အလုိက္သင့္ မထပဲ
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ေျပးေတာ့ေလ… ငါလံုး၀ မေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး… ေျပးေတာ့..ေျပးေျပး လာေနျပီ”
ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနေသာ ေဇယ်ကို ရတနာက အတင္းလက္ဆြဲ၍ ေျပးေလေတာ့သည္။ အႏၱရာယ္က တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာေနေပျပီ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ေျပးျပီးကာမွ… ေဇယ်က
“မဟုတ္ေသးဘူး ကြာ.. ေက်ာ္ေက်ာ္မင္းကို ငါတို႔မ ထားခဲ့ရက္ဘူး…ကြာ..”
“ေဟ့ေကာင္ေတြ ေျပးေတာ့လို႔ ေျပာေနတယ္ေလကြာ…. ”
ထို႔ေနာက္ မၾကာမွီမွာပင္ ေက်ာ္ေက်ာ့္ အနားရွိေျမၾကီးမ်ား တြန္႔ေခါက္လိပ္လာေလေတာ့သည္။
“ေျပး…ေျပး..”
မတတ္သာသည့္ အဆံုး ရတနာတို႔ ႏွစ္ဦးသည္ ေျခကုန္သုတ္ေျပးေလေတာ့သည္။ ေျပးရင္း လမ္းခုလတ္ မွာပင္..
ေက်ာ္ေက်ာ္၏ အသံနက္ၾကီးကို ၀မ္းနည္းေၾကကြဲဖြယ္ရာ ၾကားလိုက္ရေလေတာ့သည္။

“အား……………………………….”

“အီးဟီးဟီး ေက်ာ္ေက်ာ္… ေသသြား..ျပီ…ေက်ာ္ေက်ာ္ ေသသြားျပီ”
“ရတနာ မနားနဲ႔ ဆက္ေျပး…. ဟိုေကာင္ေတြ ငါတို႔ ေနာက္လိုက္လာေနျပီ…”
ေဇယ်လဲ ရတနာ့လက္ကို အတင္းဆြဲရင္း ဒေရာေသာပါး ဆက္၍ ေျပးေလေတာ့၏။