(၁)
ေမရီ..
မႈန္တိမႈန္ဝါး ညေနခင္းတစ္ခုဆီမွာ
ဆြံ႕ပ်ံ႕ျခင္းေတြ ယွက္တြဲျပီး
ဟိုး…ခပ္ေဝးေဝးက ၾကယ္ကို အတူတူ ၾကည့္ဖူးခဲ့တယ္ေနာ္..
လက္တံေတြ ေကြးေနတဲ့
မီးတိုင္မွိန္မွန္ ေအာက္က
နတ္သမီးရုပ္ကေလးဆီမွာ ထုိင္ရင္း ငါ့ကို အိပ္မက္လွလွေလးေတြ ေပးခဲ့ဖူးတာေပါ့
ေမရီ…
ရုန္းထြက္ဖို႔ ခက္လြန္းလွပါတယ္ကြယ္..
ေက်ာင္းဝန္းထဲက အျပန္လမ္းေတြတိုင္းမွာ
တစ္ခုခုက်က်န္ခဲ့သလို ေျခလွမ္းေတြ ေလးလံလြန္းခဲ့ရတယ္..
ဥတုေႏြရဲ႕ ပူေလာင္ျခင္းေတြနဲ႔ အတူ..
စိုးရိမ္ေၾကာင့္က် ျခင္းေတြရဲ႕ အေငြ႕သက္ေတြနဲ႔ အတူတူ…

(၂)
ငါ့ကမၻာတစ္ခုလံုး မိုက္ျပာေဝသြားေလာက္ေအာင္
မင္းရဲ႕ အနမ္းတခ်က္က တတ္ႏိုင္လြန္းခဲ့တယ္…
လွည့္ဖ်ားျခင္း အကၡရာေတြကို ဖတ္ႏိုင္ဖို႔ ငါအဲ့ဒိေလာက္ မတတ္ကၽြမ္းခဲ့ပါဘူး ေမရီ..
တစ္ျခားတစ္ဘက္ ဆီကိုလဲ လြင့္လြင့္ ေနတတ္တဲ့ မင္းကို
ငါဟာ ပံုျပင္ေကာင္းေကာင္းေတြ မေျပာတတ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္…
ဘာမွမဟုတ္ခဲ့ဘူး ဆိုေပမယ့္..
ငါ့အတြက္ေတာ့ ေလးနက္မႈ တစ္ခုခုေပါ့…
ရင္ႏွင့္ခံစားေပးပါ ေမရီ…
နားေတြ စြင့္ထားေပးပါ…
ခပ္ေဝးေဝးကို လွမ္းၾကည့္သလို ခပ္နီးနီးကိုလဲ ဂရုျပဳျပီး ၾကည့္ေပးပါ…

(၃)
ေမရီ…
အခ်စ္ဟာ ဂိမ္းတစ္ခုမဟုတ္သလို
ငါက မင္းရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္တစ္ခုလည္း မဟုတ္ပါဘူး…
မထင္မွတ္ခဲ့ဘူးကြယ္… ငါဟာ ျပန္ႏိုးထဖို႔ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး…
မင္းကိုယ္မင္း မုဆိုးတစ္ေယာက္လို႔ထင္ခဲ့ရင္
ငါဟာ မင္းပစ္ခတ္ေနက် သားေကာင္တစ္ေကာင္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္
ေမရီ…
သိပ္ကိုေအးခဲေျခာက္ကပ္လြန္းတယ္…
မင္းဟာ ေသြးေအး လူသတ္သမား တစ္ေယာက္လိုပါပဲ…။

(၄)
ေမရီ…
မင္းရယ္ေနတယ္လား…
မင္းရယ္သံေမာသံေတြ ၾကားတုိင္း
ငါ့ႏွလံုးသားမွာ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ကိုက္ခဲလွတယ္..
ငါက အေကာင္းဆံုး ျပက္လံုး တစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္
ေက်းဇူးျပဳ၍ ေမရီရယ္… ငါ့ေရွ႕မွာ မရယ္ပါနဲ႔…။

(၅)
ညရဲ႕လမ္းမၾကီး တေလွ်ာက္….
ေတာတေလွ်ာက္ ေတာင္တေလွ်ာက္…
ငါ့ ဒဏ္ရာေတြ သည္းထန္ေနခဲ့ပါတယ္…
(ယံုခ်င္လဲယံု မယံုခ်င္လဲ ေနပါ ေမရီ..)
ေပါ့ပါးစြာ နင္ေမ့ပစ္ႏိုင္သလို
ငါလဲ ျဖစ္ခ်င္ပါရဲ႕…
ငါ့ကို သင္ၾကားေပးစမ္းပါ ေမရီရယ္..
နင္သိပ္ျပီး ဉာဏ္ေကာင္းပါတယ္.. ေမရီ…

(၆)
ငါ့ကို ခ်ယ္ရီေတြ မခ်စ္တတ္ေတာ့ေအာင္ သင္ေပးခ့ဲတာ ဘယ္သူပါလဲ..
တိတိပပၾကီး မရည္ရြယ္ခဲ့ဘူးတဲ့လား ေမရီ..
ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ တိတိက်က်ၾကီး
ကြဲေၾကြက်ခဲ့ရတာ အမွန္ပါပဲ…
အႏိုင္ယူခ်င္ယူလိုက္ပါ ေမရီ
ဒိထက္ပိုျပီးလည္း ဆံုးရႈံးစရာ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါပဲ
အဲ့ဒိတုန္းက မင္းရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကားေတြဟာ အတုေယာင္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္
အဲ့ဒိအခ်ိန္တုေလးကိုပဲ ငါမက္ေမာမိေတာ့တယ္..
ဒါစကားလံုးပါဒေတြ အလွဆင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ေမရီ..
ငါ့ဒဏ္ေတြကို တစိတ္တပိုင္း ထုတ္ျပရံုပါပဲ…
မင္းထက္စာရင္ ..ငါဟာ အဲ့ဒိေလာက္ေလးပဲ တတ္ႏိုင္တဲ့ ေကာင္ပါ.. ေမရီ..။

(၇)
ခြင့္လႊတ္ပါ ေမရီ..
ငါမည္သည့္ အစားထိုး ဆက္ဆံေရးမ်ိဳးကိုမွ အလိုမရွိပါဘူး..
ငါဆိုးခဲ့ျပီးသား အေရာင္ေတြကို ျပန္လည္ ဖံုးအုပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး…
ငါက အေရာင္တုေတြကို မုန္းတယ္ ေမရီ…

(၈)
ထစ္ထစ္ခ်ဳန္းခ်ဳန္းပါပဲ..
ကမ္းပါးသစ္ပင္ ျဖစ္တဲ့ငါဟာ
တိုက္စားမႈဒဏ္ကို ခံခ်င္ခံရႏိုင္ပါတယ္…
ငါခံႏိုင္ရည္ ရွိပါတယ္ ေမရီ..
ဒါေပမယ့္ မင္းရဲ႕ တိုက္စားမႈေတြက လြဲရင္ေပါ့ေလ…

(၉)
ေမရီ…
ငါၾကားခ်င္တဲ့ အသံထြက္ဘာသာေဗဒေတြ
မင္းေပးႏိုင္/မေပးႏိုင္ မေသခ်ာခဲ့ဘူးေနာ္..
ငါကေတာ့.. ႏႈတ္ထြက္ဘာသာေဗဒေတြသာမက
အရိုးစြဲေအာင္ပါ ခ်စ္မိေနပါျပီ…ေမရီ…
ရႈပ္ခတ္ေနတဲ့ အမိႈက္တစ္ခုလို႔ ငါ့ကိုျမင္ခ်င္ျမင္ပါ..
အပိုစာဒ တစ္ခုအျဖစ္ ျမင္ခ်င္ျမင္ပါ..
ျပီးေတာ့ ရယ္စရာ ငအတစ္ေကာင္ အျဖစ္လဲ ျမင္ခ်င္ျမင္လိုက္ပါ…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ေမရီရယ္…
အနည္းဆံုး ငါဟာ မင္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ရိုးသားစြာ ရံႈးနိမ့္ေနရတဲ့သူပါ…
ငါဟာ မိုးမခ်ဳပ္ခ်င္ပဲ ခ်ဳပ္လိုက္ရတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုေပါ့….
ေမရီ..
ငါလဲ အဲ့ဒိခံစားမႈေတြရဲ႕ ေဝးရာထြက္ေျပးခ်င္ပါရဲ႕ကြယ္..
ဒါေပမယ့္ ငါ့အတြက္ မင္းဟာ မူးယစ္ေဆးတစ္ခုလို.. ျဖတ္ဖို႔ ခက္လွပါတယ္

(၁၀)
မင္းဟာ အေတာ္ဆံုး လိမ္ညာသူျဖစ္ရင္
ငါက အညံ့ဆံုး အလိမ္ခံရသူျဖစ္ပါတယ္
ေမရီ…
ရြက္လႊင့္ ထြက္ခြာသြားျပီးမွ ျပန္ေရာက္လာမယ့္ေန႔ကို မေရမရာ
ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရတဲ့ ပင္လယ္တစ္ခုလိုပါပဲ…
စုတ္ျဖဲသြားျပီးသား အခ်ိန္ေတြကို ျပန္လည္ဖာေထးဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး
ေမရီ…ေမရီ…ေမရီ
ျမည္တမ္းေနရံုက လြဲျပီး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူးကြယ္…
ဒီလိုနဲ႔….ငါ့နိဗၺာန္ဘံုေလးေတာင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ရတယ္..။